ΕΡΩΤΗΣΗ #121: την γη την δημιούργησε ο Θεός ή εμείς;

ΕΡΩΤΗΣΗ #121: Μας έχει ειπωθεί ότι εμείς δημιουργήσαμε το σώμα μετά τον διαχωρισμό. Με όλη αυτή την ομορφιά που βλέπουμε πάνω στην γη, όπως και όλη την απίστευτη ποικιλομορφία ζωής που ευδοκιμεί εδώ, την γη την δημιούργησε ο Θεός ή εμείς;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πριν απαντήσουμε την ερώτηση σου, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στα Μαθήματα Θαυμάτων, ο όρος «δημιουργώ» χρησιμοποιείται μόνο όσον αφορά την ικανότητα του Θεού να δημιουργεί. Η δική Του δημιουργία είναι ο Υιός Του που διαμένει μαζί Του στον Ουρανό. Όταν μιλάμε για τον υλικό κόσμο στην ψευδαίσθηση του ονείρου, συμπεριλαμβανομένου και του σώματος, τα Μαθήματα χρησιμοποιούν τον όρο «φτιάχνω» ή «δημιουργώ εσφαλμένα.» Στην διδασκαλία τους είναι ξεκάθαρη η προέλευση του υλικού κόσμου: «Ο κόσμος που βλέπεις είναι μια ψευδαίσθηση κόσμου. Ο Θεός δεν τον δημιούργησε, γιατί ό,τι δημιουργεί Εκείνος πρέπει να είναι αιώνιο όπως ο Ίδιος» (Διευκρίνιση των Όρων.4.1:1,2). Επομένως, ούτε ο κόσμος ούτε το σώμα υπάρχουν στην πραγματικότητα. Εφόσον η εμπειρία μας ότι είμαστε υλικά σώματα που ζουν σε έναν υλικό κόσμο μας φαίνεται τόσο πραγματική, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου, όταν μιλάμε για τον κόσμο, ότι τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να συμβεί στην πραγματικότητα.

Σε αυτό το όνειρο του διαχωρισμού ο κόσμος είναι ο τόπος όπου ο κοιμισμένος υιός, κυριευμένος από την ενοχή που φαινομενικά διαχωρίστηκε από τον Θεό, έρχεται για να κρυφτεί από την υποτιθέμενη οργή ενός εκδικητικού Θεού. Τα Μαθήματα Θαυμάτων διδάσκουν ότι το εγώ, παρανοϊκό από ενοχή, έφτιαξε τον κόσμο, μαζί με το σώμα, όχι μόνο για να κρυφτεί από τον Θεό, αλλά και για να κρατήσει τον Θεό έξω από την επίγνωση: «Ο κόσμος φτιάχτηκε ως επίθεση εναντίον του Θεού. Συμβολίζει τον φόβο. Και τι άλλο είναι ο φόβος εκτός από η απουσία της αγάπης; Επομένως ο κόσμος προοριζόταν να γίνει ένας τόπος όπου ο Θεός δεν θα μπορούσε να εισέλθει, και όπου ο Υιός Του θα μπορούσε να είναι χωριστά από Αυτόν» (Βιβλίο Εργασιών .pII.3:1,2,3,4). Προφανώς λοιπόν, σύμφωνα με το σύστημα σκέψης των Μαθημάτων, ο Θεός δεν έφτιαξε τον κόσμο. Είναι το αποτέλεσμα της σκέψης του διαχωρισμού, και στηρίζεται από την συνεχιζόμενη ενοχή αυτής της σκέψης: «Ο κόσμος που βλέπεις είναι αυτό που εσύ του έδωσες, τίποτα περισσότερο από αυτό… Είναι ο μάρτυρας της κατάστασης του νου σου, η εξωτερική εικόνα μιας εσωτερικής κατάστασης» (Κεφάλαιο 21.Εισαγωγή.1:2,5).  Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να αναζητούμε το καλό και το όμορφο στον κόσμο, σε αντίθεση με το κακό και το άσχημο. Αναφέρεται στην επιλογή που έχουμε να βλέπουμε την ερμηνεία του εγώ για τον κόσμο, ή την ερμηνεία του Αγίου Πνεύματος.

Το εγώ βλέπει την ομορφιά και την ποικιλομορφία στον κόσμο ως απόδειξη ότι ο κόσμος είναι πραγματικός, ότι ο Θεός τον «δημιούργησε», και ότι η αναζήτηση την απόλαυσης σε αυτόν τον κόσμο είναι ευλογημένη από Εκείνον. Σύμφωνα με αυτό τον τρόπο σκέψης, ο Θεός επίσης έφτιαξε τις ολέθριες φυσικές καταστροφές που ταλαιπωρούν τον κόσμο, τις αποκαλούμενες «θεομηνίες» που τις συναντούμε και στις πολιτικές των ασφαλιστικών εταιρειών. Ο Θεός λοιπόν πρέπει να είναι πραγματικά σκληρός. Ο τρόπος σκέψης του εγώ καθιστά τον Θεό υπεύθυνο για τα φυσικά, ψυχολογικά και τα συναισθηματικά βάσανα που βρίσκουμε στον κόσμο. Η φαινομενική ομορφιά του κόσμου παγιδεύει την προσοχή μας ως τέχνασμα του εγώ για να μας κρατά απασχολημένους με το ψέμα του – ότι η ευτυχία είναι δυνατή έξω από τον Ουρανό. Για περισσότερες σκέψεις σχετικά με την ομορφιά στον κόσμο, παρακαλώ δείτε την απάντηση μας στην ερώτηση  #70.

http://facimoutreach.org/qa/questions/questions25.htm#Q121

Αυτός ο Κόσμος έχει Τελειώσει εδώ και Καιρό

"Αυτός ο Κόσμος έχει Τελειώσει εδώ και Καιρό".

Οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις είναι αποσπάσματα από εργαστήρια του Kenneth Wapnick 
και εκφράζουν συνήθως προσωπικές ανησυχίες και ερωτήματα σχετικά με την πρακτική εφαρμογή του
Μαθήματος στα Θαύματα. (επιλέξτε Ελληνικά από τη ροδελίτσα Ελληνικά-FACIM CAPTIONS)

Κάθε σχέση πρέπει να είναι ιδιαίτερη, και είναι αυτό πάντα κακό;

ΕΡΩΤΗΣΗ 1383 : Με μπερδεύουν οι προειδοποιήσεις που παρουσιάζουν οι ιδιαίτερες σχέσεις. Έχω ανανεώσει μια ιερή φιλία με μια γυναίκα που ήξερα στο κολέγιο πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια. Την αγαπώ πολύ και αυτή με αγαπά, και παρόλο που δεν βλεπόμαστε σχεδόν ποτέ, έχουμε αναλάβει το έργο να συστηθούμε εκ νέου μεταξύ μας και με τον Θεό. Γιατί είναι αυτό κάτι κακό; Γιατί το κείμενο το αναφέρει αυτό ως «η απάρνηση της Αγάπης του Θεού….»(T.16.V.4:2)? Ναι, υπάρχει σεξουαλική σχέση ανάμεσα μας. Γιατί θα πρέπει να απορρίψω αυτό το δώρο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο σκοπός που δίνεις στην σχέση είναι αυτό που καθορίζει αν είναι ή όχι απάρνηση της Αγάπης του Θεού. Η Αγάπη του Θεού είναι η ίδια μας η Ταυτότητα, η μόνη μας πραγματική σχέση, το μόνο που πραγματικά χρειαζόμαστε (T.15.VIII) ∙ επομένως αν η γαλήνη μας και η ευτυχία μας εξαρτάται από το αν έχουμε την στοργή, την υποστήριξη, την έγκριση, τα δώρα, την προσοχή, ή οτιδήποτε άλλο από  κάποιον άλλον άνθρωπο – σωματικό/συναισθηματικό/ψυχολογικό – τότε έχει γίνει ένα υποκατάστατο για την Αγάπη του Θεού, την οποία με τον εγωικό μας νου απορρίψαμε επειδή δεν μας προσέφερε την ιδιαιτερότητα που απαιτούσαμε. Αυτό εξηγεί το υπόλοιπο εδάφιο στο οποίο αναφέρθηκες: (η ιδιαίτερη σχέση) είναι η προσπάθεια να εξασφαλίσουμε για τον εαυτό μας την ιδιαιτερότητα την οποία Εκείνος μας αρνήθηκε»

Ο Ιησούς δεν μας ζητά να θυσιάσουμε αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε ∙ μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ότι ήδη έχουμε κάνει μια υπερβολικά οδυνηρή θυσία και προσπαθούμε να την αντιμετωπίσουμε με ακατάλληλο τρόπο: «Το μόνο που κάνεις είναι να αναζητάς σε αυτές (τις ιδιαίτερες σχέσεις) αυτό που πέταξες μακριά. Και μέσα από αυτές ποτέ δεν θα μάθεις την αξία αυτού που παραπέταξες, αλλά ακόμα ποθείς με όλη σου την καρδιά» (T.15.VIII.2:1,2,3). Το κενό και η μοναξιά που νιώθουμε βαθιά μέσα μας εξαιτίας της απόρριψης του Θεού και της ενότητας μας μαζί Του, μας αναγκάζουν να ψάχνουμε για την εκπλήρωση από έξω – σε κάποιον άνθρωπο, ουσία, πράγμα, κλπ., και ο Ιησούς μας βοηθά να μάθουμε ότι η ιδιαίτερη σχέση δεν θα πετύχει να μας δώσει την αληθινή και διαρκή ευτυχία και γαλήνη επειδή δεν αντιμετωπίζουμε την πραγματική αιτία της αίσθησης της έλλειψης και της ανάγκης. Γι αυτό χρειαζόμαστε την βοήθεια του και την καθοδήγηση του στις σχέσεις μας.

Είναι ίσως ασφαλές να πούμε ότι κάθε σχέση αρχίζει σαν ιδιαίτερη σχέση και ότι πολλές σχέσεις ποτέ δεν φτάνουν πέρα από το επίπεδο της αμοιβαίας εκπλήρωσης αναγκών επειδή δεν έχουμε επίγνωση της αληθινής προέλευσης των επιθυμιών και των αναγκών μας. Ωστόσο, δεν μας ζητείται να παρατήσουμε τις ιδιαίτερες σχέσεις μας, γιατί αν το επιλέξουμε, αυτές μπορούν να υπηρετήσουν για να θεραπεύσουμε το νου μας από όλες τις σκέψεις του διαχωρισμού, και τότε, αντί να είναι υποκατάστατα της Αγάπης του Θεού, μπορούν να μας φέρουν πιο κοντά στον Θεό με το να γίνουν αντανακλάσεις της Αγάπης Του. Αυτή είναι η διαδικασία της μεταμόρφωσης μιας ιδιαίτερης σχέσης σε άγια.

Όταν εργαζόμαστε σε αυτήν την διαδικασία, είναι σημαντικό να διακρίνουμε ανάμεσα στην μορφή και το περιεχόμενο. Εκεί εστιάζεται κυρίως ο Κέννεθ Γουάπνικ στο βιβλίο του και στο ακουστικό άλμπουμ, Μορφή & Περιεχόμενο: Σεξ και Χρήμα. Το περιεχόμενο είναι ο σκοπός που επιλέγουμε μέσα στο νου μας, που μπορεί είτε να ενισχύει την διαχωριστικότητα μας ή να την καταργεί, επιλέγοντας τον σκοπό του Αγίου Πνεύματος να βλέπουμε τα συμφέροντα μας κοινά, όχι διαχωρισμένα και συγκρουόμενα.

http://facimoutreach.org/qa/questions/questions301.htm#Q1383

Την Γη την δημιούργησε ο Θεός ή εμείς;

ΕΡΩΤΗΣΗ #121: Μας έχει ειπωθεί ότι εμείς δημιουργήσαμε το σώμα μετά τον διαχωρισμό. Με όλη αυτή την ομορφιά που βλέπουμε πάνω στην γη, όπως και όλη την απίστευτη ποικιλομορφία ζωής που ευδοκιμεί εδώ, την γη την δημιούργησε ο Θεός ή εμείς;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πριν απαντήσουμε την ερώτηση σου, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι στα Μαθήματα Θαυμάτων, ο όρος «δημιουργώ» χρησιμοποιείται μόνο όσον αφορά την ικανότητα του Θεού να δημιουργεί. Η δική Του δημιουργία είναι ο Υιός Του που διαμένει μαζί Του στον Ουρανό. Όταν μιλάμε για τον υλικό κόσμο στην ψευδαίσθηση του ονείρου, συμπεριλαμβανομένου και του σώματος, τα Μαθήματα χρησιμοποιούν τον όρο «φτιάχνω» ή «δημιουργώ εσφαλμένα.» Στην διδασκαλία τους είναι ξεκάθαρη η προέλευση του υλικού κόσμου: «Ο κόσμος που βλέπεις είναι μια ψευδαίσθηση κόσμου. Ο Θεός δεν τον δημιούργησε, γιατί ό,τι δημιουργεί Εκείνος πρέπει να είναι αιώνιο όπως ο Ίδιος» (Διευκρίνιση των Όρων.4.1:1,2). Επομένως, ούτε ο κόσμος ούτε το σώμα υπάρχουν στην πραγματικότητα. Εφόσον η εμπειρία μας ότι είμαστε υλικά σώματα που ζουν σε έναν υλικό κόσμο μας φαίνεται τόσο πραγματική, είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου, όταν μιλάμε για τον κόσμο, ότι τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να συμβεί στην πραγματικότητα.

Σε αυτό το όνειρο του διαχωρισμού ο κόσμος είναι ο τόπος όπου ο κοιμισμένος υιός, κυριευμένος από την ενοχή που φαινομενικά διαχωρίστηκε από τον Θεό, έρχεται για να κρυφτεί από την υποτιθέμενη οργή ενός εκδικητικού Θεού. Τα Μαθήματα Θαυμάτων διδάσκουν ότι το εγώ, παρανοϊκό από ενοχή, έφτιαξε τον κόσμο, μαζί με το σώμα, όχι μόνο για να κρυφτεί από τον Θεό, αλλά και για να κρατήσει τον Θεό έξω από την επίγνωση: «Ο κόσμος φτιάχτηκε ως επίθεση εναντίον του Θεού. Συμβολίζει τον φόβο. Και τι άλλο είναι ο φόβος εκτός από η απουσία της αγάπης; Επομένως ο κόσμος προοριζόταν να γίνει ένας τόπος όπου ο Θεός δεν θα μπορούσε να εισέλθει, και όπου ο Υιός Του θα μπορούσε να είναι χωριστά από Αυτόν» (Βιβλίο Εργασιών .pII.3:1,2,3,4). Προφανώς λοιπόν, σύμφωνα με το σύστημα σκέψης των Μαθημάτων, ο Θεός δεν έφτιαξε τον κόσμο. Είναι το αποτέλεσμα της σκέψης του διαχωρισμού, και στηρίζεται από την συνεχιζόμενη ενοχή αυτής της σκέψης: «Ο κόσμος που βλέπεις είναι αυτό που εσύ του έδωσες, τίποτα περισσότερο από αυτό… Είναι ο μάρτυρας της κατάστασης του νου σου, η εξωτερική εικόνα μιας εσωτερικής κατάστασης» (Κεφάλαιο 21.Εισαγωγή.1:2,5).  Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να αναζητούμε το καλό και το όμορφο στον κόσμο, σε αντίθεση με το κακό και το άσχημο. Αναφέρεται στην επιλογή που έχουμε να βλέπουμε την ερμηνεία του εγώ για τον κόσμο, ή την ερμηνεία του Αγίου Πνεύματος.

Το εγώ βλέπει την ομορφιά και την ποικιλομορφία στον κόσμο ως απόδειξη ότι ο κόσμος είναι πραγματικός, ότι ο Θεός τον «δημιούργησε», και ότι η αναζήτηση την απόλαυσης σε αυτόν τον κόσμο είναι ευλογημένη από Εκείνον. Σύμφωνα με αυτό τον τρόπο σκέψης, ο Θεός επίσης έφτιαξε τις ολέθριες φυσικές καταστροφές που ταλαιπωρούν τον κόσμο, τις αποκαλούμενες «θεομηνίες» που τις συναντούμε και στις πολιτικές των ασφαλιστικών εταιρειών. Ο Θεός λοιπόν πρέπει να είναι πραγματικά σκληρός. Ο τρόπος σκέψης του εγώ καθιστά τον Θεό υπεύθυνο για τα φυσικά, ψυχολογικά και τα συναισθηματικά βάσανα που βρίσκουμε στον κόσμο. Η φαινομενική ομορφιά του κόσμου παγιδεύει την προσοχή μας ως τέχνασμα του εγώ για να μας κρατά απασχολημένους με το ψέμα του – ότι η ευτυχία είναι δυνατή έξω από τον Ουρανό. Για περισσότερες σκέψεις σχετικά με την ομορφιά στον κόσμο, παρακαλώ δείτε την απάντηση μας στην ερώτηση  #70.

http://facimoutreach.org/qa/questions/questions25.htm#Q121

Τι εννοούν τα Μαθήματα όταν λένε «οι ανίερες αξίες θα προκαλούν σύγχυση…»;

ΕΡΩΤΗΣΗ #249: Μπορείτε παρακαλώ να ξεκαθαρίσετε αυτό το εδάφιο από το κείμενο των Μαθημάτων Θαυμάτων: «Οι ανίερες αξίες θα προκαλούν σύγχυση, και στην επίγνωση» (Κεφ.22.III.9:2).

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτό που εννοεί είναι ότι όταν βλέπουμε τα συμφέροντα μας ως διαχωρισμένα από κάποιου άλλου (ένα παράδειγμα των «ανίερων αξιών»), τότε θα βιώνουμε σύγχυση, και ότι θα έχουμε επίγνωση αυτής της σύγχυσης: το  «και στην επίγνωση» ήταν ένας κοινός ψυχολογικός όρος που χρησιμοποιούνταν τον καιρό που γραφόντουσαν τα Μαθήματα

http://facimoutreach.org/qa/questions/questions47.htm#Q249

Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω τους εθισμούς μου από την οπτική των Μαθημάτων;

Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω τους εθισμούς μου από την οπτική των Μαθημάτων;

ΕΡΩΤΗΣΗ 246: Μελετώ και ασκούμαι στα Μαθήματα Θαυμάτων για σχεδόν έξι χρόνια, συνήθως σε καθημερινή βάση. Με έχουν βοηθήσει πολύ, αλλά χρειάζομαι περισσότερη βοήθεια να καταλάβω και να αντιμετωπίσω του εθισμούς. Σύμφωνα με το εγώ μου, είμαι εθισμένη στο αλκοόλ και τα τσιγάρα. Σύμφωνα με τον Θεό, είμαι η αγαπημένη Του κόρη. Πώς να το δω αυτό; Μην μου πείτε να σταματήσω να ακούω το εγώ μου γιατί είναι σα να δίνω πράσινο φως στους εθισμούς μου. Νιώθω ότι υπάρχει κάποιο βαθύτερο υπόβαθρο για να σκεφτώ πάνω σ’ αυτό. Οι συμβουλές από τους επαγγελματίες φαίνεται πως ενισχύουν την ασθένεια, την ενοχή και την θυσία. Τα Μαθήματα μου λένε ότι δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, να το θέσω στα χέρια του Αγίου Πνεύματος. Αλλά χρειάζομαι κι άλλη βοήθεια στο να το απελευθερώσω, στο να ανοιχτώ σε ένα μάθημα που δεν καλοκαταλαβαίνω, στο να μην δίνω τόσο πολλή προσοχή στην άποψη του κόσμου. Σας παρακαλώ, πείτε μου αν υπάρχει κάτι στα Μαθήματα, ή κάπου αλλού, που δεν  το έχω δει.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πρώτον, μας είναι δύσκολο να καταλάβουμε την φύση των συγκεκριμένων μαθημάτων που έχουμε στην ζωή μας. Δεν μπορούμε να δούμε ολόκληρη την εικόνα μέσα στο νου μας, γιατί ακόμα φοβόμαστε τόσο πολύ να ανακτήσουμε εκείνο το κομμάτι της ταυτότητας μας από το οποίο έχουμε αποκοπεί και το οποίο έχουμε αποκρύψει από τον εαυτό μας. Κατά μία έννοια, όμως, δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε γιατί επιλέξαμε τις καταστάσεις που επιλέξαμε, γιατί η λύση που παρέχουν τα Μαθήματα είναι τόσο ξεκάθαρη. Όποια και να είναι η κατάσταση, το μόνο που έχει νόημα είναι το αν θα επιλέξουμε να έχουμε τον Ιησού ή το εγώ για οδηγό μας μέσα σε αυτή. Αν επιλέξουμε τον Ιησού ή το Άγιο Πνεύμα, θα νιώθουμε πιο γαλήνιοι, άσχετα με το αν η κατάσταση αλλάξει ή όχι∙ και θα έχουμε την τάση να είμαστε πιο ήπιοι και καλοσυνάτοι με τον εαυτό μας και τους άλλους. Αν επιλέξουμε το εγώ, θα νιώθουμε πιο ένοχοι και απελπισμένοι ∙ θα συνεχίσουμε να έχουμε σκέψεις αυτοκατηγόριας και αυτολύπησης, και να κατηγορούμε άλλους ως υπεύθυνους για τα δεινά μας. Θα παραμείνουμε υπεραπασχολημένοι με το σώμα και θα είμαστε οτιδήποτε άλλο εκτός από γαλήνιοι.

Το να θέσεις τον εαυτό σου στα χέρια του Αγίου Πνεύματος, από την οπτική των μαθημάτων, έχει να κάνει με το να αποδεχτείς την ευθύνη σου για όποια κατάσταση βρίσκεσαι, και να αφήσεις να φύγουν όλες οι σκέψεις κατηγόριας- είτε αυτοκατηγόριας είτε κατηγόριας εναντίον των άλλων -  και μετά να υιοθετήσεις μια καλοσυνάτη και ήπια στάση προς τον εαυτό σου. Το μάθημα με το οποίο θα σε βοηθήσει το Άγιο Πνεύμα ή ο Ιησούς είναι το να μάθεις ότι η γαλήνη του νου δεν έχει σαν προϋπόθεση την σωματική ή την ψυχολογική υγεία, ή οτιδήποτε εξωτερικό προς το νου σου και την δική Τους παρουσία αγάπης μέσα στο νου σου. Καθώς συγκεντρώνεσαι στο να μάθεις αυτό το μάθημα, οι σκέψεις που αντιτίθενται σε αυτό θα έρθουν στην επιφάνεια, και τότε θα φέρεις αυτές τις εγωικές σκέψεις στην παρουσία αγάπης μέσα στο νου σου, εκεί όπου θα μπορέσεις να επιλέξεις είτε να τις κρατήσεις είτε να τις αφήσεις να φύγουν. Η υπομονή και η γλυκύτητα θα εκδηλωθούν με την βεβαιότητα ότι όταν είσαι έτοιμη να αφήσεις τους εθισμούς σου, θα το κάνεις, και ότι το να τους κρατάς δεν είναι κάτι αμαρτωλό, ούτε κάτι για το οποίο χρειάζεται να ντρέπεσαι. Τίποτα από ό,τι κάνουμε με ή προς το σώμα μας δεν μπορεί να έχει καμιά επίδραση στην αγάπη που φυλάσσεται για λογαριασμό μας μέσα στον ορθό μας νου.

Επομένως, το να θέσεις τον εαυτό σου στα χέρια του Αγίου Πνεύματος δεν σημαίνει ότι τότε επαφίεται σε Αυτό να κάνει κάτι για τους εθισμούς σου. Σημαίνει, όμως, ότι έχεις πάρει μια απόφαση να χρησιμοποιήσεις τον τρόπο του Αγίου Πνεύματος να κοιτάξεις αυτό που συμβαίνει αντί για τον τρόπο που το κοιτάζει το εγώ, πράγμα που πάντα θα σε αφήνει να πιστεύεις ότι είσαι ένα ευάλωτο, θυματοποιημένο σώμα.

Τελικά, η επιλογή να αναζητήσεις επαγγελματική βοήθεια μπορεί πολλές φορές να είναι μια ανταπόκριση αγάπης στο κάλεσμα για βοήθεια που είναι πίσω από το αυτό-μίσος και την ενοχή ∙ μπορεί να είναι μια έκφραση καλοσύνης προς τον εαυτό σου ως τρόπος να κατάργησης αυτού του αυτό-μίσους. Όμως, φαίνεται πως υπονοείς ότι έχεις δοκιμάσει τις παραδοσιακές μεθόδους θεραπείας, και ότι αυτές δεν σε βοήθησαν. Έχουμε μιλήσει γι αυτό το θέμα και σε προηγούμενες ερωτήσεις: #30, #57, και #119.

Για να βοηθηθείς, συνοψίζουμε τις εξηγήσεις που μας δίνουν τα Μαθήματα που μπορούν να εφαρμοστούν σε καταστάσεις τέτοιες όπως οι εθισμοί. Παρόλο που ο όρος δεν χρησιμοποιείται ποτέ στα Μαθήματα, ένας εθισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ιδιαίτερη σχέση, και τα Μαθήματα λένε πολλά για τις ιδιαίτερες σχέσεις.

Συχνά οι εθισμοί είναι το αποτέλεσμα συντριπτικών συναισθημάτων αυτό-μίσους και ενοχής. Ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που πρέπει να τον εξουδετερώσουμε με κάποιο τρόπο.  Η υπερβολική ροπή στο αλκοόλ και στα τσιγάρα (ή σε όποιες άλλες μορφές – φαγητό, σεξ, πλούτος, πολυτέλεια, κλπ.) επιλέγεται συχνά σαν μέσον ανακούφισης αυτού του πόνου.

Η κακοποίηση του σώματος σου μέσα από τους εθισμούς μπορεί επίσης να είναι ένας τρόπος τιμωρίας του εαυτού σου γιατί είσαι ένας «κακός» άνθρωπος, μια πίστη την οποία πιστοποιεί το αυτό-μίσος και η ενοχή. Θα μπορούσε επίσης να είναι ένα μέσον για να τιμωρήσεις κάποιον άλλο: θα κουνούσες ένας δάχτυλο κατηγόριας σε κάποιον λέγοντας, «Εσύ φταις που είμαι εθισμένος. Εσύ με κατάντησες έτσι.» Και ας παραφράσουμε μια πρόταση από το κείμενο: Κοίταξε με αδελφέ, στα χέρια σου είμαι ένας εθισμένος (Κεφ.27.I.5:6) ∙ και, «Είμαι αυτό το πράγμα που με έκανες εσύ, και καθώς με κοιτάς, καταδικάζεσαι εξαιτίας αυτού που είμαι» (Κεφ.31.V.5:3). Όλοι έχουμε ανάγκη να ξεφορτωθούμε τον πόνο του αυτομίσους μας και της ενοχής, κι έτσι θα ήμασταν πρόθυμοι ακόμα και να υποφέρουμε έντονα έτσι ώστε να μπορούσαμε να το ρίξουμε σε κάποιον άλλον. Η αποζημίωση είναι ότι θα νιώθαμε σαν το αθώο θύμα αυτού που κάποιος άλλος μας έκανε.

Όπως και κάθε μορφή ασθένειας – σωματικής ή ψυχολογικής – ο εθισμός ενισχύει την πίστη ότι το σώμα είναι πραγματικό, και ότι μπορεί να θυματοποιηθεί. Όταν υπερασχολούμαστε με το σώμα  με κάποιον ή και με όλους αυτούς του τρόπους, το πιο πιθανόν είναι ότι έχουμε πάρει μια προηγούμενη απόφαση να αποκρύψουμε από την επίγνωση μας την αληθινή μας ταυτότητα ως πνεύμα. Οποιαδήποτε μορφή υπεραπασχόλησης με το σώμα είναι μια άμυνα ενάντια στην αλήθεια. Η αλήθεια για τον εαυτό μας μπορεί να μας τρομάζει τόσο πολύ – όταν την επιτρέψουμε στην επίγνωση μας έστω για μισό δευτερόλεπτο – που τότε κάνουμε οτιδήποτε θα έδιωχνε αποτελεσματικά αυτή την αλήθεια από την επίγνωση μας. Έτσι απομακρυνόμαστε από το νου με την έννοια ότι είμαστε στο έλεος κάποιας δύναμης πέρα από την δικό μας έλεγχο. Η πραγματική μας ομορφιά και δύναμη ως Υιός του Θεού μπορεί να μας τρομάζει τόσο πολύ που την υποκαθιστούμε με μια ταυτότητα αδυναμίας και εξάρτησης, και μετά απωθούμε την πραγματική προέλευση της και την αποδίδουμε σε κάποιον παράγοντα μέσα στο σώμα μας, ή σε κάποιου άλλου το σώμα, ή σε κάποια κατάσταση στον κόσμο.

Συνοπτικά λοιπόν, το πραγματικό θέμα είναι: Τώρα που ο εθισμός είναι εκεί, τι κάνω γι αυτό; Και όπως μας υπενθυμίζει ο Ιησούς, χρειάζεται μόνο να σκεφτόμαστε όσον αφορά τον σκοπό, ή «Για ποιο σκοπό είναι αυτό;» (Κεφ.17.IV.2:2).  Ξέρουμε ότι για το εγώ, ο σκοπός των εθισμών είναι να ενισχύσουν την ενοχή ∙ και για το Άγιο Πνεύμα ο σκοπός αλλάζει σε κάποιο μέσον κατάργησης της ενοχής. «Ο Υιός του Θεού δεν μπορεί να κάνει καμιά επιλογή που το Άγιο Πνεύμα να μην μπορεί να αξιοποιήσει για δικό του όφελος, και όχι εναντίον του» (Κεφ..25.VI.7:5).  Έτσι καταλήγουμε στο να διακρίνουμε αν επιλέγεις το εγώ ή το Άγιο Πνεύμα για δάσκαλο σου. 

http://facimoutreach.org/qa/questions/questions47.htm#Q246

Γιατί επιλέγουμε τον πόνο σαν άμυνα εναντίον της ενοχής και όχι την ευχαρίστηση;

Μετάφραση: Αυγουστίνος Σαρίδης

ΕΡΩΤΗΣΗ#607: Στην απάντησή σας στην ερώτηση #388, λέτε ότι τα Μαθήματα Θαυμάτων μας λένε ότι’’η αληθινή προσευχή είναι η προσευχή της καρδιάς, και πάντοτε μας δίνεται απάντηση γιατί στο όνειρο, έχουμε και βιώνουμε οτιδήποτε αληθινά επιθυμούμε.’’ Γιατί το λοιπόν, υποφέρουμε; Η απάντησή σας, συμπεραίνω, είναι ότι θέλουμε να ενισχύσουμε την ενοχή μας επειδή ασυνείδητα πιστεύουμε ότι αυτό θα μας γλιτώσει από την οργή του Θεού. Αυτή είναι μια μη ικανοποιητική απάντηση. Γιατί δεν επιλέγουμε πάντοτε μόνο ευχαρίστηση στον κόσμο σαν άμυνα, και να αφήσουμε τον πόνο έξω μια και καλή;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τα Μαθήματα προσφέρουν μια καθαρή και απλή απάντηση:’’Είναι αδύνατον να αναζητήσεις την ευχαρίστηση μέσα από το σώμα (ή τον κόσμο) και να μην βρεις πόνο.’’ (Κ.19.ΙV.B.12: 1). Αυτό συμβαίνει γιατί όταν ο νους επιλέγει να ταυτιστεί με το σώμα, ταυτόχρονα αρνείται την αληθινή του ταυτότητα, και ο πόνος είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Έτσι στη προσευχή μας παίρνουμε την  απάντηση από την δύναμη του νου να επιλέγει. Επιλέγοντας να πιστει ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽οδυκνλεις πέψουμε ότι το σώμα και ο κόσμος είναι πραγματικά, και μετά υπερασπιζόμαστε αυτή την πίστη, πράγματι λαμβάνουμε αυτό που επιθυμούμε : ένα σώμα στον κόσμο που αποδεικνύει ότι ο ατομικός και ιδιαίτερος εαυτός μας είναι πραγματικός. Το πρόβλημα είναι, ότι κάνοντας αυτή την επιλογή, έχουμε πετάξει το μόνο πράγμα που αληθινά μπορεί να μας φέρει ευτυχία: την ταυτότητα που ο Θεός μας έδωσε σαν Υιός Του. Μετά από αυτό μένουμε με μια αίσθηση πόνου κενότητας και απώλειας, που τίποτα στον κόσμο δεν μπορεί να καλύψει. Όλη η αναζήτηση της ‘’ευχαρίστησης’’ στον κόσμο, στην πραγματικότητα είναι μια προσπάθεια να ελαττώσουμε τον πόνο αυτής της απώλειας. Επομένως η ευχαρίστηση που φαίνεται ότι βρίσκουμε σε αυτό τον κόσμο δεν διαρκεί και δεν καλύπτει ουσιαστικά τις ανάγκες μας. Έτσι είμαστε δέσμιοι να συνεχίζουμε να αναζητούμε σε έναν ατελείωτο και κουραστικό κύκλο προσπάθειας να αυξάνουμε την ευχαρίστηση και να μειώνουμε τον πόνο. Για όσο καιρό θα πιστεύουμε ότι υπάρχει Κάτι στον κόσμο που θα μπορούσε αληθινά να μας ικανοποιήσει, θα παραμένουμε μπερδεμένοι για το ποιοι είμαστε και θα βιώνουμε πόνο. Δεν είμαστε μπερδεμένοι μόνο για το ποιοι είμαστε, είμαστε μπερδεμένοι για το τι μας Κάνει χαρούμενους και τι μας προκαλεί πόνο. Ο Ιησούς μας λέει στο κείμενο: ‘’Οτιδήποτε σε αυτό τον κόσμο που πιστεύεις ότι είναι καλό και πολύτιμο και αξίζει να αγωνιστείς γι’ αυτό μπορεί να σε πληγώσει, και θα το κάνει. Όχι επειδή έχει την δύναμη να πληγώνει, αλλά επειδή εσύ έχεις αρνηθεί να δεχτείς ότι δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση, και το έκανες πραγματικό. Και είναι πραγματικό για σένα. Δεν είναι το τίποτα. (Κ.26. VI. 1: 1,2,3,4).

Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό και δύσκολο μάθημα για εμάς να το μάθουμε επειδή είμαστε προσκολλημένοι στην ιδιαιτερότητα μας σαν σώματα, και με δύναμη υπερασπίζουμε την πίστη μας ότι η ευτυχία μπορεί να βρεθεί σε αυτό τον κόσμο. Και ενώ προσπαθούμε ατελείωτα να Κάνουμε τον κόσμο πραγματικό και χαρούμενο, ο Ιησούς μας λέει στα Μαθήματα ότι αυτός δεν είναι πραγματικός και η εμπειρία μας εδώ είναι κόλαση.

1

Έχουμε διδαχθεί μέσα από τα Μαθήματα ότι η επιλογή μας δεν είναι μεταξύ ευχάριστης ή δυσάρεστης εμπειρίας μέσα στο όνειρο: είναι μεταξύ της αφύπνισης από το όνειρο με την ταύτιση μας με το Άγιο Πνεύμα, ή να παραμείνουμε μέσα στη κόλαση με το εγώ. Μας προσφέρεται μια άλλη καθαρή και απλή απάντηση: ‘’ Η λογική θα σου πει ότι δεν υπάρχει μέση λύση όπου μπορείς να σταματήσεις με αβεβαιότητα, περιμένοντας να επιλέξεις μεταξύ της χαράς του Ουρανού και της αθλιότητας της κόλασης. Μέχρι να επιλέξεις τον Ουρανό, θα είσαι στην κόλαση και στην αθλιότητα. (Κ.22.ΙΙ.7:7,8).

Η ερώτηση το λοιπόν είναι: γιατί συνεχίζουμε να επιλέγουμε την κόλαση; Εδώ είναι που η παρατήρησή σου είναι σωστή. Έχοντας επιλέξει την ταύτισή  με το εγώ, κατακλυζόμαστε από ενοχή και συναισθήματα αναξιότητας. Πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε της Αγάπης του Θεού στον Ουρανό λόγω της αμαρτίας μας. Και ναι, εξορίζουμε τον εαυτό μας στην κόλαση για να τιμωρήσουμε τον εαυτό μας, πριν ο Θεός ( ο Θεός του εγώ) έχει την ευκαιρία η οποία πιστεύουμε σημαίνει ολοκληρωτική εξαφάνιση. Τα βάσανα μας και ο κατατρεγμός μας υπηρετούν πολύ αποτελεσματικά να μας αποδείξουν ότι έχουμε δίκιο ότι είμαστε αμαρτωλοί. Όπως λέει η διαφήμιση για τις Κάρτες ανάληψης ή τις πιστωτικές, ‘’δεν μπορείς να φύγεις από το σπίτι σου χωρίς αυτές’’ .’’Η προσευχή μας’’ για τον διαχωρισμό έχει απαντηθεί. Η ελπίδα μας βρίσκεται στο γεγονός ότι η προσευχή μας για την ειρήνη του Θεού είναι εξίσου εύκολα απαντημένη μέσω της επιλογής μας για αυτήν. Βιώνουμε αυτή την ειρήνη Κάθε φορά που είμαστε πρόθυμοι να αναρωτηθούμε για την αξία που θέτουμε επάνω στον κόσμο και επιστρέφουμε στο Άγιο Πνεύμα μέσα στο νου μας για την προσευχή που μοιραζόμαστε με Αυτό: για να ..αποδεχτούμε τον εαυτό μας έτσι όπως ο Θεός μας δημιούργησε..(και)..ότι είμαστε ανίκανοι να υποφέρουμε’’ (Κ.10.V.9:5).

2

Φοβάμαι ότι θα χάσω την αγάπη των ιδιαίτερων σχέσεών μου εάν αποδεχτώ την Εξιλέωση*

Φοβάμαι ότι θα χάσω την αγάπη των ιδιαίτερων σχέσεών μου εάν αποδεχτώ την Εξιλέωση*

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΣΑΡΙΔΗΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ#1141: Φοβάμαι πολύ με τη σκέψη ότι πηγαίνοντας στον Ουρανό σημαίνει ότι χάνω το εγώ μου και θα ξεχάσω τα πάντα για αυτόν τον κόσμο. Ιδιαίτερα όταν σκέφτομαι ότι θα ξεχάσω ανθρώπους που γνωρίζω ή τους γονείς μου, ή τον γιο μου. Δεν θέλω να τους ξεχάσω. Θέλω να τους αγαπάω  για πάντα. Αυτό είναι που γίνεται όταν μου συμβαίνει να αντιστέκομαι και πραγματικά με τρομάζει. Φαίνεται τόσο μοναχικό να είσαι με τον Θεό και να είσαι μόνο ένα. Όλη μου τη ζωή αισθάνομαι διαχωρισμένος και μόνος, και να είμαι έτσι και στον Ουρανό δεν φαίνεται τόσο επιθυμητό. Που Κάνω λάθος;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έχεις μεγάλη παρέα. Ο φόβος που περιγράφεις Κάνει τον πληθυσμό του κόσμου να αυξάνει. Βλέπουμε μεγάλες ουρές αναμονής στην Ντίσνευλαντ, αλλά σίγουρα όχι μπροστά στις πύλες του Ουρανού. Αυτό συμβαίνει, γιατί όταν ο νους ταυτίζεται με το εγώ βρίσκει την μη δυϊστική φύση του Ουρανού υπερβολικά απειλητική  παρά το γεγονός ότι δεν έχει καμία γνώση της μη δυαδικότητας. Του εγώ η μόνη πραγματικότητα είναι η ποικιλία του διαχωρισμού. Βλέπει προς την ενότητα με τρόμο, γιατί η ύπαρξή του εξαρτάται από την δυαδικότητα. Το σύνολο της ζωής του και η ουσία του κύκλου της ζωής και του θανάτου του είναι ποικιλία, αλλαγή, ενθουσιασμός, σαν ένα συναισθηματικό τρενάκι του Λούνα παρκ, και αντιθέσεις. Στην πραγματικότητα, του εγώ το βασικό μοτίβο είναι’’: ‘’ Το μόνο σταθερό πράγμα είναι η αλλαγή’’. Για να ενδυναμώσει την θέση του για τον διαχωρισμό, ο νους προβάλλει φανταστικές  εικόνες του Ουρανού σαν ένα μέρος βαρετό, μοναχικό, μέρος εκμηδένισης. Αυτό είναι ένα τέλειο παράδειγμα της αρχής της προβολής: όταν ο νους βιώνει την μοναχικότητα της αυτό επιβαλλόμενης εξορίας που έγινε από την απόρριψή της ταυτότητάς του σαν Υιός του Θεού και την εγκατάλειψη του οίκου του, αρνείται την μοναχικότητα του διαχωρισμού και φτιάχνει ένα υποκατάστατο ‘’σπίτι’’ (τον κόσμο), που τον υπερπληρώνει με ιδιαίτερες σχέσεις για να γεμίσει το κενό. την﷽﷽﷽﷽﷽﷽ην ενο

Μετά προβάλλει αυτό που έχει αρνηθεί και έτσι αντιλαμβάνεται τον Ουρανό σαν ένα μοναχικό μέρος εξορίας. Όλο αυτό γίνεται για να προστατέψει το νου από το να συνειδητοποιήσει τα αφόρητα αποτελέσματα λόγω της επιλογής του διαχωρισμού, ώστε να μπορεί να παραμένει προσκολλημένος σε αυτό. Ο νους φέρνει τα πάνω κάτω για να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στην επιστροφή του σπίτι με τον Θεό, όπου όλες οι αισθήσεις μοναχικότητας εξαφανίζονται και Κάθε τμήμα της Υιότητας (γονείς, παιδιά, φίλοι) συμμετέχουν στην ενότητα της Αγάπης του Θεού.

Σαν απάντηση στο φόβο μας του να επιστρέψουμε στο αληθινό μας σπίτι, ο Ιησούς έχει ένα πολύ ενθαρρυντικό μήνυμα: ‘’Μην φοβάσαι ότι θα σηκωθείς απότομα και θα εκσφενδονιστείς μέσα στη πραγματικότητα. Ο χρόνος είναι ευγενικός, και αν τον χρησιμοποιείς προς όφελος της πραγματικότητας, θα βαδίσει τρυφερά μαζί σου κατά την μετάβασή σου’’ (Κ-16. VI.8: 1,2.). Όχι μόνο ο χρόνος είναι ευγενικός, αλλά και η συγχώρεση που ο Ιησούς διδάσκει είναι μια τρυφερή και ευγενική διαδικασία θεραπείας. Δεν απομακρύνει τις ιδιαίτερες σχέσεις, αλλά τις μεταμορφώνει ώστε να περιλαμβάνουν αυτούς οι οποίοι προορίζονταν να εξαιρεθούν. Αυτό το βήμα ορίζεται μόνο από την προθυμία μας να ξεχάσουμε το διαχωριστικό ψέμα του εγώ και να θυμηθούμε τι σημαίνει να είμαστε ένα. Αφού ο νους ταυτίζεται με το σώμα, φτιάχνει μάτια που βλέπουν άλλα σώματα που φαίνονται πραγματικά, και συναισθηματικές προσκολλήσεις που φαίνονται περισσότερο πραγματικές  από την ενότητα που ο Θεός δημιούργησε. Αυτές οι ιδιαίτερες σχέσεις με τους αγαπημένους μας είναι του εγώ τα υποκατάστατα για την σχέση μεταξύ του Πατέρα και του Υιού Του: η μόνη αληθινή σχέση. Αυτό μπορεί μόνο να κατανοηθεί στο περιεχόμενο της διδασκαλίας των Μαθημάτων ότι δηλαδή είμαστε Νόες, όχι σώματα. Τα Μαθήματα Θαυμάτων διδάσκουν ότι τίποτα δεν υπάρχει έξω από το νου (Κ.18.VI.8.).

Ο νους που επιλέγει να πιστέψει ότι ο διαχωρισμός είναι πραγματικός, χωρίζεται σε δυο μέρη.  

Ο ορθός νους θυμάται την ενότητα της Αγάπης του Θεού, και Κάθε αποκομμένο μέρος της Υιότητας περιλαμβάνεται σε αυτή τη θύμηση. Κάνεις δεν εξαιρείται, χάνεται ή είναι μόνος. Η αγάπη που αναδύεται από αυτό το  μέρος του νου αγκαλιάζει τα μέλη της οικογένειας, μαζί με Κάθε άλλον. Όταν ο νους επιλέγει αυτή την παν περιεκτική αγάπη σαν την μόνη του ταυτότητα, συμμετέχει στην ενότητα της Αγάπης του Θεού  ο Ουρανός ποτέ δεν έφυγε.

Ο λανθασμένος νους, από την άλλη, επιλέγει να ταυτιστεί με το σώμα που είναι αποκλειστικό, από αυτό το ίδιο το γεγονός που δεσμεύεται από περιορισμούς. Ένα σώμα όχι μόνο δεν μπορεί να τους αγαπάει όλους, αλλά δεν μπορεί να αγαπάει καθόλου. ‘’Αυτό (το σώμα) έγινε για να περιορίσει το Απεριόριστο’’ (Κ-18. VIII.1:3). Σε αντίθεση, ‘’Η αγάπη δεν έχει όρια γιατί βρίσκεται παντού.’’ (Β.Α.103.1:4).

Επομένως μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτό που είναι περιορισμένο δεν είναι αγάπη. Αυτό που ο κόσμος ονομάζει ‘’αγάπη’’. Τα Μαθήματα το ονομάζουν ιδιαιτερότητα. Μια ‘’αγάπη’’ που υπόκεινται σε αλλαγή, σε απογοήτευση, και απώλεια. Ό,τι αλλάζει δεν διαρκεί, και έτσι, όσο ευχάριστο ή ευγενικό μπορεί να φαίνεται, η αγάπη του εγώ αναπόφευκτα θα τελειώσει. Αυτό που δεν κρατάει δεν είναι πραγματικό, ούτε αιώνιο, ούτε βρίσκονται στον Ουρανό. Του εγώ η απάντηση για τον πόνο και την αγωνία της ζωής είναι ένα σύστημα σκέψης που διδάσκει ότι θα βρούμε τα αγαπημένα μας άτομα στον Ουρανό. Αυτός είναι ένας ουρανός που αντανακλά τον κόσμο, αλλά μόνο Καλλιτέρο. Είναι σχεδιασμένο να υποστηρίξει την πίστη στον διαχωρισμό και στον δυαδικό Θεό του εγώ.

Ο Ουρανός δεν είναι μόνο ότι δεν είναι το μοναχικό μέρος που προβάλλεται από το εγώ, είναι η κατάσταση του νου στην οποία ο καθένας περιλαμβάνεται σαν ένα. Μέσα από την διαδικασία της συγχώρεσης, αυτό που ήταν ιδιαίτερη αγάπη και αφορούσε μόνο συγκεκριμένους ανθρώπους μεταμορφώνεται βαθμιαία σε μια παν περιεκτική αγάπη του ορθού νου. υπάρχουν πολλά εδάφια στα Μαθήματα που περιγράφουν την ομορφιά του πραγματικού κόσμου που προηγείται του βήματος για την αιωνιότητα του Ουρανού. Αν και δεν μας ζητείται να καταλάβουμε αυτό που έχει εξαλειφθεί από την επίγνωσή μας από τα.. ‘’βαριά ενδύματα της ενοχής’’ (Κ.18.ΙΧ.9:7) , μπορείς να φανταστείς τα τρυφερά αισθήματα που έχεις για τους γονείς σου και τον γιο σου να επεκτείνονται για να αγκαλιάσουν  τον καθένα. Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα του νου που ενώνεται με τον εαυτό του και τελικά αισθάνεται στο σπίτι του. Στο μεταξύ, μέχρι και το τελευταίο σημάδι σκοταδιού να φύγει, και τίποτα δεν θα παραμένει που να θολώνει την όραση του ξεχασμένου μας σπιτιού, το μόνο μας ενδιαφέρον είναι να συνεχίζεται η εξάσκηση για την συγχώρεση: μικρά αλλά σταθερά βήματα στην κατάργηση της πίστης ότι το σώμα είναι όλο αυτό που υπάρχει.

* Η Επανόρθωση

Η Ανάγκη να Βλέπεις το Κακό στο Κόσμο. ( επιλέξτε Ελληνικά. Greek-FACIM captions, δίπλα από cc.)

Πως κρίνω τη πρόοδο μου στα Μαθήματα Θαυμάτων; ( επιλέξτε Ελληνικά. Greek-FACIM CAPTIONS )

Η ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΕΡΩΤΗΣΗ 478: Ποιο ακριβώς είναι το Θέλημα του Θεού, και μήπως ο λόγος που δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε είναι επειδή είναι ενάντια στο Θέλημά Του;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όπως εξηγείται στο Γλωσσάριο του Kenneth Wapnick, το Θέλημα του Θεού είναι «η έκφραση της ύπαρξης του Θεού»(σελ. 122). Επειδή ο Υιός είναι ενωμένος με τον Πατέρα, η Υιότητα μοιράζεται μια Θέληση με τον Θεό. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμιά αντίθεση προς το Θέλημα του Θεού, γιατί ο Υιός δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον Πατέρα. Όμως, στην ψευδαισθητική εμπειρία μας του διαχωρισμού έχουμε κατασκευάσει μια φαινομενικά ξεχωριστή θέληση που θέλει χιλιάδες πράγματα, που όλα μόνο αντανακλούν την επιλογή να είμαστε διαχωρισμένοι. Όταν ταυτιζόμαστε με το εγώ διαλέγοντας τον διαχωρισμό, πράγματι  παίρνουμε αυτό που θέλουμε, δλδ., διαχωρισμό. Αυτή η επιλογή βρίσκεται πίσω από όλες τις ιδιαίτερες σχέσεις με ανθρώπους, πράγματα, και εμπειρίες, πράγματα τα οποία αναζητούμε ως υποκατάστατα του Θεού: «Κάθε ιδιαίτερη σχέση που έχεις κάνει είναι ένα υποκατάστατο της Θέλησης του Θεού, και δοξάζει την δική σου αντί για την δική Του εξαιτίας της ψευδαίσθησης ότι αυτές είναι διαφορετικές» (Κεφάλαιο .17.IV.2:7).

Στα Μαθήματα Θαυμάτων, ο Ιησούς μας λέει ότι στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε τι θέλουμε, και αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε δεν μας φέρνει γαλήνη και ευτυχία: «…μην ρωτάς τον εαυτό σου τι χρειάζεσαι, διότι δεν γνωρίζεις, και η συμβουλή σου προς τον εαυτό σου θα σε πληγώσει. Διότι αυτό που νομίζεις ότι χρειάζεσαι απλά θα χρησιμεύσει για να ενισχύσει τον κόσμο σου εναντίον του φωτός, και να σε καταστήσει απρόθυμο να αμφισβητήσεις την αξία που μπορεί να έχει αυτός ο κόσμος για σένα.» (Κεφάλαιο 13.VII.11:5,6).

Αυτός ο κόσμος δεν έχει καμιά αξία, και όλα όσα ψάχνουμε σε αυτόν μας φέρνουν πόνο. Ο ίδιος ο πόθος για πράγματα αυτού του κόσμου από μόνος του μας φέρνει πόνο γιατί, όπως είπες, συχνά δεν παίρνουμε αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε. Μένουμε λοιπόν με συναισθήματα στέρησης, απογοήτευσης, πικρίας, ζήλιας, κλπ. Ιδιαίτερα, η επιθυμία για υποκατάστατα του Θεού καταλήγει σε ενοχή, την οποία μετά προβάλλουμε σε Αυτόν, ερμηνεύοντας το γεγονός ότι δεν πήραμε αυτό που θέλουμε ως τιμωρία που επιλέξαμε να μην ταυτιστούμε με το Θέλημα του Θεού: «Η προβολή του εγώ κάνει την Βούληση του Θεού να φαίνεται σαν να είναι έξω από σένα, κι επομένως όχι δική σου. Με αυτή την ερμηνεία φαίνεται πως είναι δυνατόν να συγκρούονται η Βούληση του Θεού και η δική σου. Ο Θεός, λοιπόν, μπορεί να φαίνεται πως απαιτεί από σένα αυτό που δεν θέλεις να δώσεις, κι έτσι σου στερεί αυτό που θέλεις.» (Κεφ.11.I.9:1,2,3).
Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η πηγή όλου του πόνου είναι η επιλογή να διαχωριστούμε από το Θέλημα του Θεού, αρνούμενοι έτσι την αληθινή μας ταυτότητα. Το κενό που προκαλείται από αυτή την άρνηση μας αναγκάζει να προσπαθούμε να το γεμίσουμε με τα πράγματα που νομίζουμε ότι θα μας κάνουν ευτυχισμένους. Δεν θα μας κάνουν. Θα βρούμε γαλήνη κι ευτυχία μόνο όταν δεχτούμε την μία Θέληση που μοιραζόμαστε με τον Θεό: «Δεν υπάρχει άλλη ειρήνη εκτός από την ειρήνη του Θεού, διότι Αυτός έχει έναν Υιό που δεν μπορεί να φτιάξει ένα κόσμο αντίθετο με το Θέλημα του Θεού και το δικό του, που είναι ίδιο με Εκείνου.» (Βιβλίο Εργασιών, Μάθημα 200.7:1).

ΕΡΩΤΗΣΗ 1081: Λέγεται ότι χωρίς να θέλει ο Θεός τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί. Τα πάντα είναι θέλημα Θεού. Γενηθήτω το θέλημα Σου. Τότε γιατί δίνουμε εύσημα στον Θεό για την καλοσύνη και κατηγορούμε το εγώ για το κακό; Ο Θεός δεν είναι πέρα από αυτή την δυαδικότητα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ναι, ο Θεός είναι πέρα από την δυαδικότητα του καλού και του κακού. Δεν υπάρχουν λέξεις που αληθινά να προσδιορίζουν ή να περιγράφουν τον Θεό. Οτιδήποτε και να λέμε γι Αυτόν προέρχεται από την δυαδική οπτική του διχασμένου νου. Όπως μας λέει ο Ιησούς: «Το καθετί που αναγνωρίζεις το ταυτίζεις με κάτι εξωγενές, κάτι έξω από σένα. Δεν μπορείς καν να σκεφτείς τον Θεό χωρίς ένα σώμα, ή με κάποια μορφή που να θεωρείς ότι αναγνωρίζεις.» (Κεφ.18.VIII.1:6,7). Το εγώ λοιπόν χρησιμοποιεί τους δικούς του περιγραφικούς όρους για την δική του έκδοση για τον Θεό, αλλά δεν έχουν καμιά σχέση με τον Θεό. Όπως είπε κάποτε ένας μεγάλος φιλόσοφος, «Ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα Του, και ο άνθρωπος του ανταπέδωσε την χάρη.» Αυτή η εικόνα η κατασκευασμένη από τον άνθρωπο ενσωματώνει αντίθετες αντιλήψεις όπως το καλό και το κακό, τα οποία είναι έμφυτα στο εγωικό σύστημα σκέψης. Εφόσον η ίδια η ύπαρξη του εγώ συντηρείται από την αντίθεση και τις διαφορές, ο Θεός που ισχυρίζεται ότι είναι ο πατέρας του πρέπει να μοιράζεται αυτά τα χαρακτηριστικά. Αυτό που είναι το πιο σημαντικό για τον Θεό του εγώ είναι η σχέση που το εγώ φαντάζεται ότι Αυτός έχει με τους διαχωρισμένους Υιούς Του. Σε αυτή την σχέση βρίσκουμε την πηγή όλων των ιδεών για την υποτιθέμενη Θέληση του Θεού για τους διαχωρισμένους Του Υιούς. Στα Μαθήματα μαθαίνουμε ότι ο Θεός δεν μπορεί να έχει ξεχωριστή Θέληση για τους διαχωρισμένους Υιούς Του, εφόσον ο διαχωρισμός από τον Θεό είναι αδύνατος (Κεφ.6.II.10). Επομένως, ο Θεός δεν κινεί τίποτα, ούτε θα μπορούσε ποτέ να έχει καμιά επίγνωση του κόσμου της μορφής. Αυτό θα ίσχυε ακόμα κι αν ο κόσμος δεν ήταν φτιαγμένος ως επίθεση εναντίον Του, πράγμα που είναι αδύνατον εφόσον ο κόσμος είναι φτιαγμένος ακριβώς για να γίνεται αντιληπτός ως έξω από το Νου του Θεού. Το μόνο που γνωρίζει Αυτός είναι η ενότητα με τον Υιό Του. Αυτό είναι το Θέλημα Του.  Τα Μαθήματα Θαυμάτων χρησιμοποιούν τον όρο «θέληση» σαν ιδιότητα του πνεύματος, ενώ η λέξη «επιθυμία» είναι μια δραστηριότητα του εγώ. Η Θέληση του Θεού έτσι όπως εξηγείται στο «Γλωσσάριο» του Κέννεθ Γουάπνικ, είναι «η έκφραση της ύπαρξης του Θεού» (σελ 122). Με άλλα λόγια, είναι Αυτό που είναι Εκείνος, και είναι μια Ύπαρξη/Θέληση που Εκείνος μοιράζεται με τον Υιό Του. Αυτή η Θέληση αντανακλάται στο όνειρο στο μέρος του νου που θυμάται τον Θεό (το Άγιο Πνεύμα):  «Το Άγιο Πνεύμα είναι το μέσο με το οποίο το Θέλημα του Θεού γίνεται στην γη όπως και στον Ουρανό. Και ο Ουρανός και η γη βρίσκονται μέσα σου, διότι το κάλεσμα και των δύο βρίσκεται μέσα στο νου σου.» (Κεφ.5.II.8:4,5).  Σε αυτό το κομμάτι ο Ιησούς δίνει καινούριο νόημα στην φράση από την Προσευχή του Κυρίου: «Γενηθήτω το Θέλημα Σου ως εν ουρανώ κι επί της γης.» Αναφέρεται στον διχασμένο νου που επιλέγει ανάμεσα στο εγώ (γη) και στο Άγιο Πνεύμα (την ανάμνηση του Ουρανού). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το «κακό» είναι η επιλογή του εγώ και η καλοσύνη είναι η επιλογή του Αγίου Πνεύματος, αλλά τα Μαθήματα δεν κάνουν αυτού του είδους την διάκριση γιατί μας λένε ότι επιλέγουμε ανάμεσα στην αλήθεια και την ψευδαίσθηση. Δεν μπορούμε να δώσουμε πραγματικότητα στην ψευδαίσθηση, ούτε την δύναμη στο «κακό» να έχει επιδράσεις. Απλά δεν είναι πραγματικό. Αυτό που διακρίνει την διδασκαλία των Μαθημάτων για την Θέληση του Θεού από την παραδοσιακή Χριστιανική πίστη είναι ότι η Θέληση του Θεού δεν γίνεται στην γη ∙ Αυτός δεν γνωρίζει την γη, τα σώματα, τον διαχωρισμό, ούτε την δυαδικότητα. Ούτε γνωρίζει την καλοσύνη επειδή η ιδέα της καλοσύνης είναι συνυφασμένη σε σχέση αντίθεσης με το κακό. Τα Μαθήματα χρησιμοποιούν την δυαδική γλώσσα και τις ιδέες που καταλαβαίνουμε μόνο και μόνο για να μας οδηγήσουν στην ενότητα που έχουμε ξεχάσει. Παρόλο που η ενότητα έχει ξεχαστεί, δεν έχει εξαλειφτεί ούτε έχει αλλάξει με κανένα τρόπο. Όσο και να πιστεύουμε στην τρέλα του εγώ, παραμένουμε  ένα με την Θέληση του Θεού: «Όποιες και να είναι οι αντιδράσεις σου στην Φωνή του Αγίου Πνεύματος, όποια φωνή και να επιλέξεις ν’ ακούς, όποιες παράξενες σκέψεις και να περνούν από το μυαλό σου, το Θέλημα του Θεού γίνεται.» (Κεφ.13.XI.5:4). Εκεί βρίσκεται η ελπίδα μας και η παρηγοριά μας.

Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την ακριβή αιτία κάποιου αποτελέσματος για να μπορέσουμε να συγχωρέσουμε?

ΕΡΩΤΗΣΗ 1381: Το ερώτημα μου είναι για την σχέση ανάμεσα στην αιτία και το αποτέλεσμα, ειδικά, την αρχή ότι αν το αποτέλεσμα, μέσω της συγχώρεσης, αποδεικνύεται ότι δεν έχει καμία επίδραση σε κανέναν, η αιτία τότε εξαφανίζεται, όπως και το αποτέλεσμα. Το παράδειγμα που δίνεται συχνά είναι ο Ιησούς που αναστήθηκε από τους νεκρούς για να αποδείξει ότι ο θάνατος δεν είναι πραγματικός. Όμως, αυτό δεν είναι  χρήση της συγχώρεσης στο επίπεδο του σώματος αντί στο επίπεδο του νου; Αν κάποιος επιθυμεί να απαλλαχτεί από ένα αποτέλεσμα, θα έπρεπε, μέσω της συγχώρεσης, να συγχωρέσει την αιτία στο επίπεδο του νου, κι έπειτα και η αιτία και το αποτέλεσμα εξαφανίζονται. Επίσης, είναι απαραίτητο όταν συγχωρούμε την αιτία ενός αποτελέσματος να γνωρίζουμε την ακριβή αιτία ή την σκέψη που προκάλεσε το αποτέλεσμα;  Αυτό έχει ψυχιατρικές προεκτάσεις – κάποιος μπορεί να χρειαστεί επαγγελματική βοήθεια για να αναγνωρίσει αυτή την συγκεκριμένη αιτία.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η κατανόηση της σχέσης αιτίας – αποτελέσματος είναι βασική για την εργασία κάποιου στα Μαθήματα Θαυμάτων, και όσον αφορά την αφομοίωση της θεωρίας τους και την εφαρμογή της διδασκαλίας τους της συγχώρεσης. Πρέπει να είμαστε σύντομοι σε αυτή μας την συζήτηση εδώ, αλλά σου συνιστούμε να διαβάσεις κάποιες από τις εκδόσεις του Foundation για να κατανοήσεις καλύτερα αυτό το θέμα. Η απάντηση μας βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο Μια Ομιλία για τα Μαθήματα Θαυμάτων,» Κεφάλαιο 5 – «Ιησούς: Ο Σκοπός της Ζωής Του.»

Αυτό που ουσιαστικά απέδειξε ο Ιησούς ήταν ότι η αμαρτία δεν είναι πραγματική, που με την σειρά του αυτό σημαίνει ότι ο διαχωρισμός δεν είναι πραγματικός. «Τώρα, αν το μεγαλύτερο αποτέλεσμα της αμαρτίας σε αυτό τον κόσμο είναι ο θάνατος, αποδεικνύοντας ότι ο θάνατος είναι μια ψευδαίσθηση αποδεικνύει συγχρόνως ότι ο διαχωρισμός ποτέ δεν συνέβη» (σελ.120).Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά μηνύματα στα Μαθήματα Θαυμάτων, και διορθώνει αυτό που οι εκκλησίες έχουν διδάξει για την ζωή του και το μήνυμα του.»….ο Ιησούς πήρε την πιο ισχυρή απόδειξη της πραγματικότητας αυτού του κόσμου και έδειξε ότι δεν είχε καμία επίδραση επάνω του. Αυτό ήταν το όλο νόημα της ζωής του, της αποστολής του, και της λειτουργίας του. Το ότι ξεπέρασε τον θάνατο σημαίνει ότι έδειξε ότι ο θάνατος δεν είναι πραγματικός, ότι η φαινομενική του αιτία (η αμαρτία) επίσης δεν είναι πραγματική, άρα ποτέ δεν διαχωριστήκαμε από τον Πατέρα μας στην πραγματικότητα» (σελ. 121, 122). Αυτό ήταν το αντικείμενο της διδασκαλίας του Ιησού – να μας αποδείξει ότι ποτέ δεν διαχωριστήκαμε πραγματικά από τον Θεό.  Αυτός διάλεξε έναν τρόπο που θα είχε πολύ νόημα για μας που δυσκολευόμαστε πάρα πολύ να πιστέψουμε ότι δεν είμαστε σώμα! Η διδασκαλία του είναι σκόπιμα – και πολύ στοργικά – σχεδιασμένη να μας συναντήσει εκεί που βρισκόμαστε. Εστιάζει πρώτα στο σώμα έτσι ώστε να μπορέσει να μας οδηγήσει πέρα από αυτό. Αυτές οι αρχές, όταν εφαρμόζονται στην άσκηση της συγχώρεσης στην καθημερινότητα μας, σημαίνει ότι θα πρέπει να προσπαθούμε να δείξουμε στους άλλους ότι η φαινομενική τους αμαρτία (επίθεση) εναντίον μας δεν είχε καμία επίδραση, πως ό,τι και να έκαναν δεν είχε καμιά επίδραση στην εσωτερική μας γαλήνη. Αν η αμαρτία τους δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, τότε δεν έχει ούτε και αιτία ∙ και εφόσον είναι αναίτια, δεν υπάρχει. Έτσι, συγχωρούμε τους άλλους γι αυτό που δεν έκαναν σε μας, η μοναδική προσέγγιση των Μαθημάτων Θαυμάτων στην συγχώρεση. Στην πορεία, επίσης μαθαίνουμε ότι κι εμείς, επίσης, είμαστε συγχωρεμένοι – η φαινομενική μας αμαρτία του διαχωρισμού από τον Θεό δεν είχε κανένα αποτέλεσμα, και γι αυτό δεν χρειαζόμαστε άμυνες για να προστατευτούμε από τις συνέπειες της αμαρτίας για την οποία κατηγορούμε τον εαυτό μας ότι διαπράξαμε – απλά κάναμε λάθος που πιστεύαμε ότι αμαρτήσαμε. Ο Ιησούς είναι το κύριο πρότυπο μας  και ο δάσκαλος γι αυτό. Οι επιθέσεις των άλλων φαινόντουσαν πως του προκαλούσαν πόνο, αλλά με το να μην τους αντεπιτεθεί και με το να συνεχίζει να τους αγαπά και να συγχωρεί τους «αυτούς που του επιτίθεντο», έδειξε ότι η αμαρτία τους εναντίον του δεν είχε καμιά επίδραση και ότι αυτοί απλά καλούσαν για βοήθεια. (Δες «Το Μήνυμα της Σταύρωσης» στο κεφάλαιο 6 στο κείμενο.) Αυτός είναι ο τρόπος που και ο Ιησούς συγχωρεί εμάς. Και ζητά να είμαστε σαν αυτόν – να προσεγγίζουμε όλα τα φαινομενικά μας παράπονα και βιώματα ότι είμαστε αδικημένοι, με τον ίδιο τρόπο. Σίγουρα, δεν είναι εύκολο! Αλλά αυτός είναι ο λόγος που εκείνος παραμένει μαζί μας – για να μας βοηθήσει να μάθουμε και να εφαρμόσουμε αυτό.

Μερικές φορές η βοήθεια ενός επαγγελματία χρειάζεται για να ξεσκεπάσει δυναμικές που είναι υπεύθυνες για τον τρόπο που βιώνουμε την ζωή μας και τις επικοινωνίες μας. Οι τραυματικές εμπειρίες μπορούν να έχουν σαν αποτέλεσμα ψυχολογικά μπλοκαρίσματα που εμποδίζουν ή ακόμα και ακινητοποιούν την περαιτέρω εξέλιξη μας, και κάποια θεραπεία για να αναγνωρίσουμε και να ξεπεράσουμε αυτά τα μπλοκαρίσματα μπορεί να είναι χρήσιμη. Στην ουσία όμως, είναι πάντα η ενοχή μέσα στο νου μας και ο φόβος να την αφήσουμε να φύγει, αυτό που βρίσκεται στον πυρήνα των προβλημάτων μας, είτε είναι ψυχολογικά ή σωματικά. Κι έτσι, κατά μία έννοια, δεν είναι πάντα απαραίτητο να απομονώνουμε τιε συγκεκριμένες αιτίες σε άλλα επίπεδα για να κάνουμε πνευματική πρόοδο. Φτάνει να έχουμε την προθυμία να συγχωρέσουμε – να θέλουμε να διαλέξουμε τον σωστό δάσκαλο, και να θέλουμε να κοιτάξουμε το εγώ χωρίς κρίση. (Δες Ψυχοθεραπεία: P.2.VI.5. ). Και πάλι, όμως, ποτέ δεν είναι κακό ούτε μας καθυστερεί πνευματικά να αναζητήσουμε βοήθεια από κάποιον ειδικό.

Τελικά, τα αποτελέσματα από τα οποία θέλεις να απαλλαγείς είναι όλες οι αντιλήψεις και εμπειρίες του διαχωρισμού, τα αποτελέσματα της συνεχιζόμενης επιλογής να παραμείνεις διαχωρισμένος από τον Θεό ως ξεχωριστό άτομο. Είναι φυσιολογικό να θέλεις να απαλλαγείς από  «αποτελέσματα» όπως ο πόνος, σωματικές/συναισθηματικές ανεπάρκειες, οικονομικά προβλήματα, και άλλες σωματικές καταστάσεις και περιστάσεις – και θα πρέπει να κάνεις ό,τι μπορείς σε εκείνο το επίπεδο – αλλά αυτό δεν θα πρέπει να είναι η εστίαση της προσοχής της εργασίας μας με τα Μαθήματα. Η εστίαση μας πρέπει να στραφεί προς τα μέσα μας – προς την επιλογή που κάνουμε μέσα στο νου μας να ερμηνεύουμε ό,τι συμβαίνει στο σώμα μας και στον κόσμο με τον τρόπο που το ερμηνεύουμε. Όταν τελικά μετακινηθούμε από την ερμηνεία του εγώ προς την ερμηνεία του Αγίου Πνεύματος, τότε οι συνθήκες και οι καταστάσεις της ζωής μας δεν θα είναι πια το θέμα, ακόμα κι αν μπορεί να μην έχουν γίνει εξωτερικές αλλαγές. Θα προσεγγίζουμε τα πάντα από αυτό το «ήσυχο κέντρο» (T.18.VII.8:3) , σίγουροι μια για πάντα ότι τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει την γαλήνη μέσα μας που είναι η κληρονομιά μας ως Υιός του Θεού.

http://facimoutreach.org/qa/questions/questions301.htm#Q1381

Questions 7/16/2008

questions and answers about "A Course in Miracles"

FACIMOUTREACH.ORG|BY DEREK BEST

Τι είναι το «εγώ»; Τι είναι το «εσύ»; Τι είναι ο «επιλογέας»;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ο επιλογέας που είναι μέσα σε «μένα» είναι διαφορετικός από τον επιλογέα στους άλλους ανθρώπους; Ποιος είναι το «εγώ» που είναι υπεύθυνο για την απόφαση, το «εσύ» στο οποίο απευθύνονται τα Μαθήματα Θαυμάτων; Ο επιλογέας συνεχίσει σε κάποια μορφή μετά τον θάνατο, μέχρι να πάρει την απόφαση να αφήσει τον διαχωρισμό; Η οποιαδήποτε πρόοδος που κάνουμε σε αυτή την «ζωή» συνεχίζεται;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όταν σκεφτόμαστε όλα αυτά τα θέματα, πάντα βοηθά να θυμόμαστε ότι επιχειρούμε να δώσουμε ένα λογικό πλαίσιο σε κάτι που είναι εκ φύσεως ψευδαισθητικό και αρχικά προήλθε από την επιθυμία να αντιτεθούμε σε αυτό που είναι αιώνια αληθινό. Το ανθρώπινο πλαίσιο εξήγησης είναι το μόνο που έχουμε στην διάθεση μας, αλλά ως μέρος της προσπάθειας μας να αρνηθούμε την αλήθεια, είναι αναγκαστικά περιορισμένο. Ο Ιησούς μας εφιστά  την προσοχή γι αυτούς τους περιορισμούς με πολλούς διαφορετικούς τρόπους σε όλα τα Μαθήματα. Ωστόσο αυτός πρέπει να μας συναντήσει εκεί που είμαστε έτσι ώστε να μπορέσει να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας και μετά να τα διορθώσουμε μόλις τον δεχτούμε για δάσκαλο μας.
Το πρωταρχικό μας λάθος ήταν που πιστέψαμε ότι κάτι άλλο εκτός από την τέλεια Ενότητα της Αγάπης του Θεού είναι πραγματικό. Όπως φαίνεται στις αντιδράσεις μας στις καθημερινές καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε, σπάνια αμφισβητούμε την πραγματικότητα της πολλαπλότητας – ότι είμαστε όλοι πραγματικοί ως διαχωρισμένα άτομα μέσα σε ένα σύμπαν κάθε είδους διαφορετικών οντοτήτων. Προσπερνώντας τις δυναμικές του εγώ που είναι κρυμμένες μέσα στο νου μας, οι οποίες περιλαμβάνουν τον τρόμο ότι θα τιμωρηθούμε για την ύπαρξη μας ως άτομα, ας δούμε την περιγραφή αυτής της κατάστασης από τον Ιησού.

Την περιγράφει σαν μια διαδικασία υποκατάστασης: Εσύ που πιστεύεις ότι ο Θεός είναι φόβος έφτιαξες μόνο ένα υποκατάστατο. Έχει πάρει πολλές μορφές, διότι ήταν το υποκατάστατο της ψευδαίσθησης για την αλήθεια· του κατακερματισμού στην θέση της ολότητας. Έχει κατακερματιστεί τόσο πολύ και έχει υποδιαιρεθεί επανειλημμένα, που τώρα είναι σχεδόν αδύνατον να αντιληφθείς ότι κάποτε ήταν ένα, και ότι ακόμα είναι αυτό που ήταν. Αυτό το ένα σφάλμα, που μετέτρεψε την αλήθεια σε ψευδαίσθηση, το άπειρο σε χρόνο, και την ζωή σε θάνατο, ήταν το μόνο που έφτιαξες. Ολόκληρος ο κόσμος σου βασίζεται πάνω σε αυτό. Όλα όσα βλέπεις αυτό αντανακλούν, και κάθε ιδιαίτερη σχέση που έκανες ποτέ είναι μέρος αυτού. (T.18.I.4) .

Ο Ιησούς ξεκάθαρα μιλά σε ένα νου που ζει τα αποτελέσματα της απόφασης του να υποκαταστήσει «την αλήθεια με ψευδαισθήσεις» και «την ολότητα με κατακερματισμό.» Δεν θα μπορούσε να μας μιλά σαν σώματα γιατί γνωρίζει ότι τα σώματα δεν είναι παρά προβολές του νου, άρα δεν έχουν ζωή. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι μας βοηθά να ανακτήσουμε την επίγνωση του εαυτού μας ως νόες. Δεδομένης της επένδυσης μας στον διαχωρισμό και στον κατακερματισμό, φαίνεται ότι είμαστε ατομικοί νόες που επιλέγουν, ο ένας διαφορετικός από τον άλλον ∙ και δεν είναι λάθος να το πιστεύουμε αυτό στα αρχικά στάδια της εργασίας μας με τα Μαθήματα.
Αλλά η φυσική έκβαση της εφαρμογής της συγχώρεσης είναι η σταδιακή διάλυση αυτής της αίσθησης ότι είμαστε διαχωρισμένοι ο ένας από τον άλλον, που σημαίνει ότι θα επανερχόμαστε προς την κατεύθυνση της ενότητας – πρώτα με το να αναγνωρίζουμε ότι όλοι μοιραζόμαστε ένα κοινό συμφέρον, και μετά συνειδητοποιώντας ότι μοιραζόμαστε την ίδια Ταυτότητα ως Υιός του Θεού. Σε αυτό το επίπεδο διόρθωσης θα γνωρίζουμε ότι υπάρχει μόνο ένας νους. Δεν θα επιλέγουμε πια να υποκαθιστούμε την ολότητα με τον κατακερματισμό και την αλήθεια με τις ψευδαισθήσεις, και θα βιώνουμε τον διαχωρισμό όλο και λιγότερο ελκυστικό.
Ο θάνατος είναι μια απόφαση που παίρνεται από ένα νου για είτε έναν ορθό νοητικά σκοπό ή λανθασμένο. Με άλλα λόγια, είναι μέρος του συνεχούς όπου διαδραματίζεται η απόφαση του νου είτε να υποστηρίξει τον διαχωρισμό ή να τον καταργήσει. Ο νους δεν είναι στο σώμα, έτσι ο νους δεν αλλάζει με κανένα τρόπο όταν το σώμα πεθαίνει. Επηρεάζεται μόνο από τις δικές του επιλογές. Από αυτή την οπτική, ο θάνατος δεν έχει σχέση, παρόλο που ο κόσμος δεν το βλέπει καθόλου έτσι.
Το να ρωτάμε αν φέρουμε μαζί μας ό,τι μαθαίνουμε σε αυτή την ζωή σημαίνει ότι θεωρούμε ότι ο χρόνος είναι γραμμικός, και τα Μαθήματα Θαυμάτων μας διδάσκουν ότι δεν είναι. Πάντα χρειάζεται να επανερχόμαστε στο σημείο αναφορά ενός νου που είναι έξω από τον χωροχρόνο και αποφασίζει ανάμεσα σε δύο δασκάλους και τα συστήματα σκέψης τους.  Είναι πολύ ταπεινωτικό να μας ζητείται να παραβλέψουμε την εμπειρία μας ως σημείο αναφοράς για να καταλάβουμε τέτοια θέματα, αλλά πραγματικά πρέπει να υψώσουμε τον εαυτό μας στο επίπεδο του Ιησού αν είναι να κάνουμε πρόοδο στην κατανόηση της διδασκαλίας του. Ο χρόνος και ο χώρος είναι μέρος της στρατηγικής του εγώ να μας πείσει ότι είμαστε σώματα – να υποκαταστήσει την ολότητα με τον κατακερματισμό, όπως είπαμε πριν. Η μάθηση λαμβάνει χώρα μόνο στο επίπεδο του νου που παίρνει αποφάσεις έξω από τον χρόνο και τον χώρο—και είναι βασικά η μάθηση ότι η επιλογή του υπέρ του συστήματος σκέψης του διαχωρισμού ήταν ένα λάθος, που τώρα μπορεί να διορθωθεί.

http://facimoutreach.org/qa/questions/questions221.htm#Q1071