Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

ΑΛΗΘΙΝΗ & ΨΕΥΔΗΣ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ




Μετάφραση και προσαρμογή: Χριστίνα Τσιντέα


Χρειάζονται δύο άνθρωποι για την ασθένεια. Ο ένας για να είναι
ο ασθενής και ο άλλος για να το επιβεβαιώσει. Χρειάζονται δύο άνθρωποι για να
βιωθεί η αλήθεια. Ο ένας για πει την αλήθεια και ο άλλος για να την
αναγνωρίσει. Η ασθένεια είναι μια ψευδαίσθηση και γίνεται αληθινή μόνο όταν την
αναγνωρίζεις ως αληθινή.
Άρα ψευδής ενσυναίσθηση είναι όταν παίρνεις κάποιου τα
προβλήματα πολύ σοβαρά. Το να νιώθουμε λύπηση για τον εαυτό μας σημαίνει ότι
παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ σοβαρά. Και αυτή είναι μια αντανάκλαση του αρχικού
σφάλματος όταν πήραμε την σκέψη του εγώ πολύ σοβαρά. Και θα δούμε τι λένε τα
Μαθήματα ότι είναι η ψευδής ενσυναίσθηση. Όταν ταυτιζόμαστε με την αδυναμία
κάποιου. Η ψευδής ενσυναίσθηση προέρχεται μόνο από την αντίληψη των διαφορών. Ο
πόνος και τα βάσανα είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος που χρησιμοποιεί το
εγώ για να κάνει το σώμα και τις διαφορές πραγματικότητα
 Συγχώρεση. Όσο  συγχωρείς τον εαυτό σου τόσο θα τον αγαπάς. Η
συγχώρεση είναι η αντανάκλαση της Αγάπης του Ουρανού.
Πρέπει να προσέχεις όλους εκείνους που πάντα θέλουν να
βοηθούν. Γιατί δεν έρχονται από την θέση της αγάπη. Έρχονται από την θέση της
αντίληψη των διαφορών. «Χρειάζεσαι βοήθεια κι εγώ είμαι αυτός που μπορεί να σε
βοηθήσει.» Αυτή είναι ψευδής ενσυναίσθηση. Να θυμάσαι ότι δεν μιλάμε για την
συμπεριφορά, μιλάμε για την ανάγκη να είσαι ένας που βοηθά «εξυπηρετητής». Την
ανάγκη να είσαι κάποιος που κάνει καλές πράξεις, να είσαι δάσκαλος, την ανάγκη
να είσαι οτιδήποτε σε μια σχέση όπου να αποδεικνύει ότι είσαι διαφορετικός από
τον άλλον. Όσο συνεχίζεις να βλέπεις τον εαυτό σου ως διαφορετικό από τον άλλον
πάντα θα έρχεσαι από την ψευδή ενσυναίσθηση. Όταν νιώθεις οίκτο για κάποιον, η
ιδέα που υποβόσκει είναι η εξής: «Αυτό που σου συμβαίνει είναι τρομερό,
χρειάζεσαι την βοήθεια μου.» Αυτό που κάνουμε είναι να βυθιζόμαστε ακόμα πιο
πολύ στο εγώ. Μπορείς λοιπόν να πας σε ένα νοσοκομείο και να βλέπεις τον άλλον
να πονάει, ή να πεθαίνει με οδυνηρό τρόπο. Και τον κοιτάς και λες «τον
κακομοίρη». Τότε αυτό που κάνεις είναι χώνεις ακόμα πιο βαθιά το μαχαίρι. Γιατί
ενώνεσαι με αυτόν τον άνθρωπο στον πόνο. Όλη η θεραπεία προέρχεται από την
ένωση στην αγάπη. Όχι μέσα από τον πόνο. Ενώ τώρα με την αληθινή ενσυναίσθηση
μπαίνω σε ένα νοσοκομείο και κοιτάζω κάποιον και τον βλέπω πέρα από το σώμα.
Και θα βλέπω το πνεύμα, το αθάνατο, την τελειότητα. Υπερβαίνω αυτό που βλέπουν
τα μάτια μου. Θυμάστε τι είπε ο Ιησούς στα Μαθήματα. Δεν υπάρχει τίποτα που
τυφλώνει τόσο όσο η αντίληψη της μορφής.
Βλέπουμε κάτι και νομίζουμε ότι ο λόγος που το πιστεύουμε είναι επειδή
το βλέπουμε. Το αντίθετο συμβαίνει. Ο λόγος που το βλέπεις είναι επειδή το
πιστεύεις. Η αντίληψη είναι ένα πολύ ισχυρό εργαλείο. Πάντα, λοιπόν, ενωνόμαστε
με τους ανθρώπους στον πόνο και τα βάσανα. Ποτέ δεν ενωνόμαστε στην τελειότητα.
Αυτή είναι η ψευδής ενσυναίσθηση. Όταν νιώθω λύπηση για σένα είναι επειδή νιώθω
άσχημα εξαιτίας αυτού που σου έχει συμβεί. Ταυτίζομαι με τις δικές σου
εμπειρίες ως θύμα. Κι αν αναγνωρίσω εσένα ως θύμα, τότε αναγνωρίζω και μένα ως
θύμα. Δεν μπορώ να ξεφύγω από την «ποινή» που θέτω σε σένα, γιατί ακριβώς την
ίδια ποινή την θέτω και στον εαυτό μου. Αυτός είναι ο πυρήνας της ψευδούς
ενσυναίσθησης του εγώ. Όταν νιώθω λύπηση για σένα, καταδικάζω τον εαυτό μου.
Δεν έχει καμιά σχέση με σένα. Το εγώ το κάνει αυτό να φαίνεται σα να είσαι ένας
καλός άνθρωπος. «Κοίτα πόσο νοιάζεσαι, πόσο συμπονετικός είσαι. Κοίτα αυτόν τον
καημένο και κοίτα πόσο καλός άνθρωπος είσαι εσύ. Πόσο θαυμάσιος άνθρωπος είσαι
και βοηθάς τους πονεμένους.»  Και αυτό
που κάνω είναι να την πατάω με αυτή την ιστορία και να καταδικάζω τον εαυτό
μου. Καταδικάζω τον εαυτό μου στον ρόλο του θύματος και πολύ σύντομα θα θυματοποιηθώ
γιατί σε αυτή την θέση έχω βάλει τον εαυτό μου. Έχω θέσει τον εαυτό μου στον
ρόλο του θύματος και αυτή είναι δική μου επιλογή. Ακόμα και αν δεν το
συνειδητοποιώ.  Αυτό δεν είναι
δικαιολογία. Τώρα πια δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε και να λέμε ότι δεν το
ήξερα. Το ξέρουμε και ακόμα συνεχίζουμε να το κάνουμε. Μην νιώθεις οίκτο για
κανέναν. Αλλιώς καταδικάζεις τον εαυτό σου στην κόλαση. Όταν νιώθεις οίκτο για
κάποιον, τον οποιονδήποτε, στην πραγματικότητα επιτίθεσαι σε αυτόν τον άνθρωπο.
Γιατί ενισχύεις τον διαχωρισμό.  Όχι την
ενότητα. Όταν νοιώθουμε λύπηση για κάποιον η καρδιά μας πηγαίνει σε αυτόν τον
συγκεκριμένο άνθρωπο, ή την συγκεκριμένη ομάδα, μπορεί να είναι η Μέση Ανατολή.
Να αρχίσουμε να λυπόμαστε τους χριστιανούς που τους σκότωσε το ΙΣΙΣ. Μπορεί να
έπεσε μια βόμβα και να σκότωσε πολλούς ανθρώπους. Όλη την ώρα συμβαίνουν
φρικαλεότητες σε όλο τον κόσμο γύρω μας. κι εμείς συντονιζόμαστε με αυτές και
λέμε «πω πω!! Τρομερό!! Φρίκη! Ενώ αυτό που κάνεις πραγματικά είναι να κάνεις
επιλογές για τον εαυτό σου.  Ότι θέλεις
να είσαι θύμα. Και μπορεί μέσα στην μέρα να νοιώθεις λίγο κατάθλιψη, θυμό,
ταραχή και να αναρωτιέσαι «μα από πού προέρχονται όλα αυτά που νιώθω;» Και δεν
έχεις ούτε ένα στοιχείο. Και αυτό που έκανες φαινόταν ότι ήταν κάτι καλό. Συμπόνεσες
κάποιον. Όλοι έχουμε την τάση να το κάνουμε αυτό. Δάσκαλοι των Μαθημάτων Θαυμάτων,
δάσκαλοι άλλων πνευματικών δρόμων, λένε «στείλε αγάπη σε εκείνους τους
ανθρώπους που πονάνε, και όλοι ενώνονται στον πόνο. Και μετά όλοι αναρωτιούνται
γιατί υποφέρουν. Γιατί επιλέγεις τον πόνο αφού ενώνεσαι με κάποιον στον πόνο
και τα βάσανα. Φέρε πίσω αυτό στον εαυτό σου, πάρε την ευθύνη σου και διόρθωσε
το. Το να το ξέρεις αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Πρέπει να το διορθώσεις. Οι
πληροφορίες δεν είναι θεραπεία.  Η
εφαρμογή είναι η θεραπεία. Όταν κάνεις τις διορθώσεις στην επίγνωση σου, στην
αντίληψη σου, αυτό είναι η θεραπεία. Άρα η αντίληψη μας είναι αυτή που
χρειάζεται να θεραπευτεί. Μπορείς να βλέπεις μόνο το αληθινό και το ψευδές.
Διάκριση.
Το πρόβλημα είναι ότι όλοι βλέπουμε με την εσφαλμένη
αντίληψη. Με την συγχώρεση θα έχουμε την ορθή αντίληψη.  Σχεδόν πάντα όταν ταυτιζόμαστε με μια ομάδα
που έχει υποστεί άδικη μεταχείριση, ή καταπιεστεί, ή με κάποιον που πονά,
κάποιος θα γίνει αντιληπτός ως ο θύτης που έχει προκαλέσει τον πόνο σε αυτή την
ομάδα ανθρώπων, ή σε αυτό τον άνθρωπο. Δεν μπορείς να το αποφύγεις αυτό. Είσαι
ελεύθερος να επιλέξεις αλλά δεν είσαι ελεύθερος από τα αποτελέσματα της
επιλογής σου.  Όταν ενώνεσαι στον πόνο με
κάποιον δεν μπορείς να αποφύγεις να πονέσεις κι εσύ. Δημιουργείς ένα θύτη. Όταν
ενώνεσαι στην αρρώστια κάποιου. Τώρα γίνεσαι θύμα. Τώρα είσαι ένα θύμα του
σώματος ή ένα θύμα του κόσμου. Αυτό λειτουργεί με πολύ υπόγειο τρόπο,
υποσυνείδητα, που πραγματικά δεν καταλαβαίνουμε το πόσο βλάπτουμε τον εαυτό μας
και τους άλλους καθώς κάνουμε αυτή την διαδικασία. Γιατί φαίνεται ότι αυτό που
κάνουμε ότι είναι «καλό», ότι είμαστε καλοί Χριστιανοί.
Πάντα βλέπουμε τον κόσμο με σημείο αναφοράς το καλό και το
κακό. Καλοί άνθρωποι και κακοί άνθρωποι. Θύματα και θύτες. Μόλις το κάνουμε,
και είναι προφανές ότι το κάνουμε, διαχωρίζουμε, βλέπουμε διαφορές, κάνουμε
κρίσεις, και οι κρίσεις μας πάντα έχουν να κάνουν με επίθεση. Αυτή είναι η
ψευδής ενσυναίσθηση.  Έτσι μπορείς πάντα
να καταλαβαίνεις το πότε ακούς το εγώ και όχι το Άγιο Πνεύμα ή τον Ιησού. Πάντα
διαχωρίζεις. Βλέπεις τον άλλον διαφορετικό από σένα. Αυτός ο άνθρωπος είναι
άρρωστος, πονάει, υποφέρει και ούτω καθεξής. Η ψευδής ενσυναίσθηση πάντα
επιλέγει συγκεκριμένους ανθρώπους, συγκεκριμένες ομάδες ή συγκεκριμένα
προβλήματα ∙ ως διαφορετικά από τα άλλα. Και εδραιώνουμε αυτές τις διαφορές ως
πραγματικές και σημαντικές. Χρησιμοποιούμε την ψευδή ενσυναίσθηση για να
κάνουμε το παρελθόν πραγματικό χρησιμοποιώντας την ασθένεια, τον πόνο και τα
βάσανα και την θυματοποίηση και κάνοντας τα πραγματικά. Τα έχουμε κάνει όλα
αυτά γιατί έχουμε κάνει την πρωταρχική αδικία, την πρωταρχική κρίση, την
πρωταρχική επίθεση προς τον Θεό πραγματικότητα. Πιστεύουμε ότι τα κάναμε αυτό
στον Θεό και το αναπαράγουμε και το βιώνουμε ξανά και ξανά. Ποιος είναι λοιπόν
αυτός ο «καημένος» για τον οποίο νιώθουμε λύπηση; Ο εαυτός μας. Αρχικά νιώσαμε
οίκτο για τον εαυτό μας που ο Θεός δεν μας άφησε να κάνουμε ότι θέλουμε. Θέλαμε
την ιδιαιτερότητα και δεν μας την έδινε. Αυτό ήταν η ψευδής ενσυναίσθηση.
Τώρα ας δούμε την αληθινή ενσυναίσθηση.
Ενσυναισθανόμαστε την δύναμη του Χριστού μέσα στον καθένα
μας, και όχι την αδυναμία του εγώ.  Δίνω
λοιπόν τέλος στον πόνο του άλλου, στέλνοντας του το μήνυμα ότι ο Θεός δεν είναι
θυμωμένος μαζί του. Και με την δική μου αγάπη και γαλήνη αντανακλώ σε σένα την
αγάπη και την γαλήνη που είναι ήδη μέσα σου. Στο επίπεδο της μορφής και της
συμπεριφοράς μπορεί να κάνω ό,τι κάνουν και οι άλλοι. Αλλά το κίνητρο μου θα
είναι διαφορετικό. Και ό,τι κάνω θα το κάνω από την θέση της δύναμης και όχι
της αδυναμίας. Δεν σε οικτίρω πια αλλά το φως και η αγάπη μέσα μου θα στείλουν
κάλεσμα στο φως και την αγάπη στον δικό σου νου. Η αληθινή ενσυναίσθηση ξεκινά
από την ιδέα ότι όλοι υποφέρουμε και ότι όλοι μοιραζόμαστε το ίδιο πρόβλημα.
Κάτι μέσα μας υποφέρει γιατί δεν είμαστε σπίτι μας. Αυτό που κάνουμε στην
πραγματικότητα εδώ, είναι να ενωθούμε με τον άλλον άνθρωπο αντί να βλέπουμε
διαφορές με τον άλλον. Μπορείς απλά να δεις κάποιον και το μόνο που έχεις να
κάνεις είναι κοιτάξεις αυτόν τον άνθρωπο και να πεις «Είμαι ένα με σένα».
«Είμαι ένα με σένα». Αυτή είναι η αληθινή ενσυναίσθηση. Απλά μέσω της ένωσης.
Είναι η αληθινή ένωση. Όσο σοβαρά άρρωστος και να φαίνεται ότι είναι ο άλλος.
Και αυτό θα είναι και ο πειρασμός και η πρόκληση . Γιατί κανείς δεν θέλει να
είναι κοντά στην αρρώστια. Όποιος μπαίνει σε ένα νοσοκομείο αυτό που βασικά
κάνει είναι να προσπαθεί να κρατήσει μακριά του τον θάνατο και την αρρώστια.
Δεν λέει ότι όλο αυτό είναι δικό μου. Γιατί λοιπόν το φέρνεις μέσα σου; Τι
συμβαίνει όταν φέρνεις μέσα σου την αρρώστια; Διαλύεται. Όταν φέρεις όλα όσα
βλέπεις σε αυτό τον κόσμο μέσα σου, ως αντανάκλαση του δικού σου νου, τότε
είναι η αλήθεια που θα σε σώσει. Η αλήθεια είναι που θα το διαλύσει.  Έτσι λοιπόν η ιδέα του εγώ είναι να κρατηθείς
όσο το δυνατόν πιο μακριά από την ασθένεια, ενώ ο Ιησούς λέει, όχι μην το
κάνεις αυτό, φέρε το μέσα σου κι έλα να δούμε μαζί με την δική μου ματιά. Γι
αυτό τα μαθήματα είναι τόσο δύσκολα. Γιατί πάντα κάνουμε το ακριβώς αντίθετο
από ό,τι υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνουμε. Άρα λοιπόν αληθινή ενσυναίσθηση στην
πραγματικότητα σημαίνει ένωση. Δεν νιώθεις οίκτο για τους ανθρώπους που έχουν
προβλήματα. Συνήθως έχουμε την τάση να ταυτιζόμαστε με τους ανθρώπους που είναι
θύματα. Σχεδόν ποτέ με τους ανθρώπους που είναι θύτες. Έτσι διαχωρίζουμε τα
θύματα από τους θύτες. Το Άγιο Πνεύμα χρησιμοποιεί την δύναμη του νου μας για
να ενώνει. Εμείς έχουμε χρησιμοποιήσει την δύναμη του νου μας για να ενωθούμε
με το εγώ και τώρα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την δύναμη του νου μας για να
ενωθούμε με το Άγιο Πνεύμα και τον Ιησού. Το θαύμα και η αληθινή ενσυναίσθηση
μας βοηθά να αφαιρέσουμε την προσοχή μας από το σώμα και να την επαναφέρουμε
στο νου. Αυτό έγινε και με τον Ιησού στην σταύρωση. Ό,τι και να του έκαναν, όσο
άδικη και να ήταν η επίθεση εναντίον του, η γαλήνη του και η Αγάπη του Θεού
μέσα του έμειναν ολοκληρωτικά ανεπηρέαστες. Όταν ήταν στον σταυρό είπε: «Πάτερ
άφες αυτοίς, ου γαρ είδασι τι ποιούσι.» Έτσι απάντησε σε όλο αυτό το πόνο,
παρόλο που αυτός ο πόνος συνέβαινε στο ίδιο του το σώμα. Πατέρα συγχώρεσε τους.
Δεν ξέρουν τι κάνουν. Ενώθηκε ολοκληρωτικά μαζί τους. Ο Ιησούς πραγματικά
δίδασκε μέσω της ενσυναίσθησης.  Μας
ζητούσε να ενωθούμε με το φως του Χριστού που ήταν μέσα του. Όταν ταυτιζόμαστε
με αυτή την δύναμη δεν μπορεί να υπάρχει πόνος και βάσανα. Γιατί όλος ο πόνος
και τα βάσανα προέρχονται από την ταύτιση μας με την αδυναμία του εγώ αντί με
την δύναμη του Θεού. Και αυτή είναι η αληθινή και ψευδής ενσυναίσθηση.


Δεν υπάρχουν σχόλια: