Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2015

Η ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΧΗΣ




ΕΡΩΤΗΣΗ: Τα Μαθήματα, όπως καταλαβαίνω, λένε ότι στην βάση όλων των βασάνων μας βρίσκεται η ενοχή, και ότι αυτή η ενοχή έχει απωθηθεί από την επίγνωση μας. Τα Μαθήματα λοιπόν φαίνεται ότι μας προτείνουν ότι αυτή την ενοχή χρειάζεται να την αντιμετωπίσουμε μέσω της συγχώρεσης του έξω κόσμου (αντί να μπούμε στην διαδικασία να την ξεσκεπάσουμε όπως κάνει η ψυχανάλυση). Αν είναι έτσι, σε τι μας χρησιμεύει η ιδέα της ενοχής, αν φαίνεται πως εμφανίζεται μόνο σε θεωρητικό επίπεδο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η ενοχή για την οποία μιλούν τα Μαθήματα είναι μια οντολογική ενοχή που προέρχεται από την πίστη ότι μπορέσαμε να διαχωριστούμε από τον Θεό αλλά κάνοντας το αυτό Αυτός θα έπρεπε να καταστραφεί – η διαχωρισμένη ατομική ύπαρξη και η ολοκληρωτική Ενότητα είναι καταστάσεις που αποκλείουν η μία την άλλη και δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Εφόσον ο διαχωρισμός από τον Θεό είναι μόνο μια ψευδαίσθηση, μια εύθραυστη ψευδαίσθηση, που για να διατηρήσει την φαινομενική της πραγματικότητα χρειαζόταν μια φαινομενική ισχυρή άμυνα. Η συντριπτική ενοχή για την δολοφονική μας επίθεση εναντίον του Όλου έγινε αυτή η άμυνα, θάβοντας την ερώτηση αν πραγματικά κάναμε αυτή την επίθεση ή θα μπορούσαμε ποτέ να την έχουμε κάνει.
Αλλά αυτή η ενοχή δεν είναι απλά μια θεωρητική κατασκευή σύμφωνα με τα Μαθήματα. Τα Μαθήματα λένε ότι ο εξωτερικός κόσμος φτιάχτηκε στην κυριολεξία από αυτή την οντολογική ενοχή, σαν φαινομενική προβολή προς τα έξω αυτού που ήταν τόσο φρικτό για να το κρατήσουμε μέσα στο νου. Άρα όταν εφαρμόζουμε την διαδικασία της συγχώρεσης στις εξωτερικές μας σχέσεις, στην πραγματικότητα απευθυνόμαστε, αν και σταδιακά, σε όψεις αυτής της οντολογικής ενοχής. Είναι μια έμμεση προσέγγιση με πρακτικό και άμεσο αποτέλεσμα στο πρόβλημα που βρίσκεται από κάτω. Με το να δούμε τι έχουμε κάνει πραγματικό στον εξωτερικό μας κόσμο σαν προβολή αυτού που είναι θαμμένο στο υποσυνείδητο μας, στην πραγματικότητα κάνουμε σιγά σιγά αυτή την ενοχή συνειδητή. Αυτό ακυρώνει την στρατηγική του εγώ να μας αποσπά από την ενοχή μέσα στο νου μας με τα προβλήματα και την σχετική ενοχή στον κόσμο. Και μας επιτρέπει (η συγχώρεση) να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε ότι η υποβόσκουσα προϋπόθεση, ότι είμαστε διαχωρισμένοι και ότι η Αγάπη έχει καταστραφεί, από την οποία αυτή η βασική ενοχή έχει προέλθει, απλά δεν είναι αληθινή.

Η διαδικασία του ξεσκεπάσματος της ενοχής μέσα στην ψυχανάλυση, όπως εφαρμόζεται σε γενικές γραμμές, στην πραγματικότητα κινείται εντός του αμυντικού σχεδίου του εγώ, παρόλο που θα μπορούσε να κατευθυνθεί προς τον ίδιο στόχο με τα Μαθήματα. Η ενοχή που αναζητά να ξεσκεπάσει είναι ακόμα μέρος του εξωτερικού προπετάσματος καπνού του κόσμου που έχει κατασκευάσει ο εγωικός νους για να μας εμποδίσει να επιστρέψουμε στο πραγματικό πρόβλημα μέσα στο νου. Είναι η ενοχή που έχει ακόμα σχέση με το σώμα και τις σχέσεις του με άλλα σώματα, και αυτή η ενοχή εξακολουθεί να είναι ένα αποτέλεσμα και όχι η υποβόσκουσα οντολογική αιτία στην οποία αναφέρονται τα Μαθήματα

Δεν υπάρχουν σχόλια: