Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΑΥΜΑΤΩΝ – Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΟΥΣ






Τα μαθήματα θαυμάτων είναι μια μέθοδος εκπαίδευσης του νου στο να επιλέγουμε και στην λήψη αποφάσεων. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό είναι το κεντρικό θέμα των Μαθημάτων. Κάθε στιγμή έχουμε δύο επιλογές: να επιλέξουμε ως οδηγό ή σύμβουλο μας το εγώ ή το Άγιο Πνεύμα.
Τα Μαθήματα Θαυμάτων έχουν ένα μεταφυσικό υπόβαθρο. Αν και δεν είναι καθόλου θεολογικά, είναι μάλιστα πολύ πρακτικά, αν δεν κατανοήσουμε την μεταφυσική στην οποία βασίζονται τότε η εφαρμογή τους μπορεί να μας φανεί εντελώς παράλογη.
Εν αρχή, λοιπόν, είναι ο Ουρανός. Η «πραγματική» πραγματικότητα. Θα προσπαθήσω να φέρω αυτή την κατάσταση σε λέξεις  που είναι βέβαια περιοριστικές, αλλά για τα μέτρα της αντίληψής μας απαραίτητες. Τα δύο όντα που κατοικούν στον Ουρανό είναι ο Θεός και ο Χριστός. Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού – η Σκέψη του Θεού. Το κύριο χαρακτηριστικό του Ουρανού είναι η κατάσταση της τέλειας Ενότητας. Αυτό σημαίνει – όπως λέει και το μάθημα 132 – ότι δεν υπάρχει μέρος που να τελειώνει ο Πατέρας και να αρχίζει ο Υιός. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει καμιά διαφοροποίηση ανάμεσά τους. Δεν υπάρχει καμιά ξεχωριστή προσωπικότητα ή συνειδητότητα στον Ένα ώστε να μπορεί να παρατηρεί τον Εαυτό Του σε σχέση με τον Άλλον. Δεν υπάρχουν όροι όπως «Θεός» ή «Χριστός». Αυτούς τους όρους τους χρησιμοποιούμε μόνο μέσα στο όνειρο/ψευδαίσθηση προσπαθώντας να περιγράψουμε την κατάσταση του Ουρανού. Αλλά, εδώ, δεν υπάρχει πραγματικά κανένας τρόπος να μπορέσουμε να συλλάβουμε τι είναι η κατάσταση της τέλειας ενότητας.
Τα μαθήματα αναφέρονται πολύ συχνά στο νου με μικρό –ν- αλλά και με κεφαλαίο. Στον Ουρανό μιλάμε για το Νου. Τα μαθήματα μιλούν για το Νου του Θεού ή το Νου του Χριστού. Ο Νους του Θεού και ο Νους του Χριστού είναι απόλυτα ενωμένοι, έτσι που δεν υπάρχει μέρος που να τελειώνει ο Νους του Θεού και ν’ αρχίζει ο Νους του Χριστού. Αυτοί είναι όροι που έχουν νόημα για εμάς εδώ, αλλά στον Ουρανό δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα. Επίσης, αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι στον Ουρανό δεν υπάρχει επιλογή. Δεν υπάρχει θέμα απόφασης στον Ουρανό. Δεν υπάρχει ελεύθερη βούληση, απόφαση ή επιλογή διότι όλα αυτά αντανακλούν την σκέψη ότι υπάρχουν εναλλακτικές ανάμεσα στις οποίες μπορείς να διαλέξεις, να θέλεις ή να μην θέλεις. Εφόσον ό,τι υπάρχει εκεί είναι σε τέλεια Ενότητα τότε μιλάμε για μια κατάσταση μη δυαδικότητας, όπου δεν υπάρχει τίποτα να επιλέξεις. Αν μπορέσουμε να το κατανοήσουμε, δεν υπάρχει τίποτα σε δύο, τρία, κλπ. Υπάρχει Ένα. Δηλαδή δεν υπάρχει περίπτωση ο Χριστός, ο Υιός του Θεού να μπορεί να επιλέξει κάτι άλλο από αυτό που είναι: δημιουργία του Θεού απόλυτα ενωμένη με την Πηγή Του. Στα Μαθήματα Θαυμάτων, λοιπόν, δεν υπάρχει ο δυαδικός θεός που βρίσκουμε στην παραδοσιακή θρησκεία. Ο Θεός του καλού δεν συνυπάρχει με τον διάβολο/το κακό. Άρα λοιπόν, η όλη ιδέα της επιλογής ή της απόφασης είναι ψευδαίσθηση. Δεν είναι πραγματικότητα, διότι η μόνη πραγματικότητα είναι ο Ουρανός, η κατάσταση της τέλειας Ενότητας, της μη δυαδικότητας.

Ο ΔΙΧΑΣΜΕΝΟΣ ΝΟΥΣ

Τα μαθήματα θαυμάτων αναφέρονται στην ιδέα του διαχωρισμού ως η «μικρή τρελή ιδέα» που φάνηκε πως τρύπωσε στο νου του Υιού του Θεού, αν και στην πραγματικότητα αυτό δεν συνέβη ποτέ.

«Στην αιωνιότητα, εκεί όπου όλα είναι ένα, τρύπωσε μια μικροσκοπική, τρελή ιδέα, κατά την οποία ο Υιός του Θεού δεν θυμήθηκε να γελάσει» ~Κεφάλαιο 27~.

 Στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο, ούτε και συνέβη. Εμείς, όμως, πιστεύουμε ότι συνέβη. Έτσι άρχισε αυτό στο οποίο τα μαθήματα αναφέρονται ως ο διχασμένος νους – νους που προέκυψε από αυτή την «μικροσκοπική, παρανοϊκή ιδέα». Αυτός ο νους χωρίζεται στα δύο: το μέρος που ονομάζεται «εγώ» και το μέρος στο οποίο αναφερόμαστε ως Άγιο Πνεύμα. Όλα αυτά, βέβαια, δεν πρέπει να τα παίρνουμε κυριολεκτικά. Είναι σύμβολα.

«Ας μην ξεχνάμε ότι οι λέξεις δεν είναι παρά σύμβολά συμβόλων. Γι αυτό και είναι δυο φορές μακριά από την πραγματικότητα.» ~ Εγχειρίδιο για Διδασκάλους ~
.
 Μιλάμε για λέξεις που είναι σύμβολα μιας ιδέας ή μιας σκέψης που δεν είναι καν η ίδια πραγματική. Έτσι, λοιπόν, όταν αυτή η «μικρούλα, παρανοϊκή ιδέα» φάνηκε πως ξεπρόβαλλε μέσα στο νου του Υιού του Θεού, ξεπρόβαλαν επίσης και δύο διαφορετικοί τρόποι σκέψης να κοιτάμε αυτή την ιδέα. Ο ένας τρόπος είναι του εγώ, και ο άλλος είναι του Αγίου Πνεύματος.
 Ο τρόπος του Αγίου Πνεύματος είναι η Επανόρθωση/Εξιλέωση, δηλαδή η δήλωση ότι ο διαχωρισμός ποτέ δεν συνέβη. Το Άγιο Πνεύμα λέει στον Υιό του Θεού: ‘Αυτό που κοιτάς ή σκέφτεσαι είναι απλά ένα ανόητο όνειρο. Δεν είναι για να το πάρεις στα σοβαρά, διότι πώς θα μπορούσε μια τέτοια σκέψη να έχει κάποια επίδραση στην πραγματικότητα;’

«Ούτε μια νότα στο τραγούδι του Ουρανού δεν χάθηκε» ~ Κεφάλαιο 21 ~.

Με άλλα λόγια αυτή η «μικρούλα, παρανοϊκή ιδέα» ότι διαχωριστήκαμε από τον Θεό δεν έχει καμιά απολύτως επίδραση στον Ουρανό. Άρα μπορούμε να σκεφτόμαστε το Άγιο Πνεύμα ως ανάμνηση της τελειότητας του Θεού ή της τέλειας Ενότητας του Θεού και του Χριστού. Είναι η ανάμνηση που ο Υιός του Θεού πήρε μαζί του στο όνειρο. Είναι η ανάμνηση που συνδέει τον Υιό με την Πηγή/Πατέρα.
Ο άλλος τρόπος είναι του εγώ. Το εγώ λέει ότι όχι μόνο ο διαχωρισμός συνέβη, αλλά ότι ήταν ένα τρομερό γεγονός. Ο Υιός του Θεού διέπραξε ένα σοβαρότατο αδίκημα, μια τρομερή προσβολή εναντίον του Δημιουργού και Πηγής του. Αυτό είναι η «αμαρτία». Μια πολύ σοβαρή πράξη για την οποία πρέπει να νιώθει ένοχος και τώρα τρέμει την οργή του Θεού και την εκδίκησή Του. Την δίκαιη τιμωρία του για το φοβερό ολίσθημα που διέπραξε. Έκλεψε την δύναμη του Θεού, καταχράστηκε την εξουσία Του ως Δημιουργού και πρώτης Αιτίας. Αυτή είναι η εκδοχή των μαθημάτων για το προπατορικό αμάρτημα. Γι αυτό όταν διαλέγουμε το εγώ θα μας καταδυναστεύει η ενοχή που θα εκδηλώνεται σε πολλές μορφές σε όλους τους τομείς της ζωής μας.

Όλων των προβλημάτων μας η ρίζα βρίσκεται εδώ (Βιβλίο Εργασιών)
.
Αυτές είναι οι επιλογές που έχει ο Υιός του Θεού: ο λήπτης αποφάσεων. Στο μέρος του νου που λαμβάνεται η απόφαση ανάμεσα στους δύο τρόπους σκέψης απευθύνεται ο Ιησούς στα μαθήματα θαυμάτων όταν λέει «εσύ». Σε αυτό που έχει να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το εγώ ή το Άγιο Πνεύμα. Αυτό που βιώνουμε εμείς εδώ τώρα είναι η επιλογή του εγώ και η απομάκρυνση από το Άγιο Πνεύμα. Δεν πιστεύουμε αυτό που μας λέει το Άγιο Πνεύμα και πιστεύουμε ό,τι μας λέει το εγώ. Το αποτέλεσμα είναι ότι μας «αρέσει» να είμαστε μόνοι μας, «ξεχωριστοί», δημιουργοί του εαυτού μας. Αν είχαμε ακούσει την Φωνή του Αγίου Πνεύματος τίποτα από όλα αυτά δεν θα βιώναμε και θα εξαφανιζόμασταν μέσα στην Καρδιά του Θεού. δεν θα υπήρχαμε ως ξεχωριστές/ ιδιαίτερες προσωπικότητες που έχουν την ελευθερία (ψευδαίσθηση ελευθερίας) θέλησης να επιλέγουν. Μας αρέσει η αυτονομία μας και δεν συνειδητοποιούμε το κόστος.
Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που κάνει ο Ιησούς στα μαθήματα είναι να μας δείχνει το τεράστιο τίμημα που πληρώνουμε όταν συνεχίζουμε να ταυτιζόμαστε με την ιδιαιτερότητά μας και το εγώ μας. Μόλις επιλέξεις να πιστέψεις ό,τι λέει το εγώ, τότε όχι μόνο επιλέγεις να το πιστέψεις, αλλά ταυτίζεσαι με αυτό. Γίνεσαι αυτός ο αμαρτωλός ένοχος, ο τρομοκρατημένος εαυτός. Αυτό είναι το τίμημα.


Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ

Μόλις έγινε αυτό, το εγώ συνειδητοποιεί ότι μπορεί να υπάρξει πρόβλημα. Τι θα γίνει αν ο Υιός του Θεού ξυπνήσει ένα πρωί και συνειδητοποιήσει αυτό που έχει κάνει; Θα αλλάξει γνώμη για την επιλογή του. Θα στραφεί προς το Άγιο Πνεύμα και θα αφήσει το εγώ. Θα ξυπνήσει από το όνειρο και θα εξαφανιστεί μέσα στην Καρδιά του Θεού. Τότε δεν θα υπάρχει πια «εγώ», ούτε ατομικότητα, ιδιαιτερότητα και προσωπικότητα. Δεν θα υπάρχει ζωή πια….όπως ορίζει την ζωή το εγώ.
Τώρα το εγώ πρέπει να κάνει κάτι ακόμα για να εξασφαλίσει την συνέχιση της ύπαρξής του. Για να σιγουρευτεί ότι ο Υιός του Θεού δεν θα αλλάξει ποτέ γνώμη / το νου του, πρέπει να τον κάνει να ξεχάσει ότι έχει νου ώστε να μην μπορεί ποτέ να αλλάξει κάτι που δεν έχει. Δεν μπορείς ν’ αλλάξεις κάτι που δεν έχεις! Προβάλλει, λοιπόν, τον εαυτό του έξω από το νου που το δημιούργησε. Δημιουργεί εσφαλμένα (miscreate) ένα κόσμο διαχωρισμού, που δεν είναι τίποτα άλλο από μια αντανάκλαση της σκέψης που είναι μέσα στο νου. Ο κόσμος, λοιπόν, προκύπτει παίρνοντας τα περιεχόμενα αυτού του κουτιού της ενοχής και της αμαρτίας και του φόβου και όλων των άλλων σκέψεων που ακολουθούν αυτές και καθρεπτίζοντας τες έξω έτσι ώστε να νομίζουμε ότι είναι έξω. Μόλις αυτή η σκέψη προβληθεί – φτιάξει μια αντανάκλαση έξω από το νου,-  τότε συνεχίζει να διαχωρίζει, να κατακερματίζει, να διαιρεί, να υποδιαιρεί. Αυτή η διαδικασία στον γραμμικό χρόνο φαίνεται πως διαρκεί δισεκατομμύρια χρόνια αλλά δεν είναι παρά μια στιγμή που στην πραγματικότητα δεν συνέβη ποτέ. Μόλις ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία του κατακερματισμού, τότε το κάθε ένα από αυτά τα κομμάτια τοποθετείται μέσα σε «κάτι» που ονομάζουμε σώμα. Το σώμα, λοιπόν, είναι η σκέψη του διαχωρισμού μορφοποιημένη και εγκλωβισμένη μέσα σε ένα σώμα, που από την φύση του διαχωρίζεται από άλλα σώματα και αντικείμενα. Έτσι γεννήθηκε ο κόσμος του διαχωρισμού.
Σε αυτόν τον κόσμο λέμε ότι το όργανο καθοδήγησης του σώματος είναι ο εγκέφαλος. Από εκεί δίνονται όλες οι εντολές. Όμως, ο εγκέφαλος είναι μόνο η αντανάκλαση της σκέψης που βρίσκεται μέσα στο νου.
 Έπειτα, το εγώ φτιάχνει ένα πέπλο μπροστά από το νου του Υιού του Θεού. Το πέπλο της λησμονιάς που κάνει τον Υιό να ξεχάσει από πού προέρχεται. Προέρχεται από μια σκέψη μέσα το νου.

«Οι ιδέες δεν αφήνουν την πηγή τους» ~ Κεφ. 26.

Αυτό κυριολεκτικά σημαίνει ότι δεν υπάρχει κόσμος εκεί έξω. Αυτό που βλέπουμε είναι μια προβολή αυτού που έχουμε μέσα στο νου μας. Όμως, εξαιτίας αυτού του πέπλου το ξεχάσαμε. Η ιδέα και η πηγή της διαχωρίζονται, η αιτία και το αποτέλεσμά της αποκόπτονται.
Όλες οι επιλογές που νομίζουμε ότι έχουμε βρίσκονται μέσα στην ψευδαίσθηση. Δεν διαλέγουμε τίποτα πραγματικά. Απλά διαλέγουμε ανάμεσα σε ψευδαισθήσεις. Προτιμώ αυτή την ψευδαίσθηση από την άλλη. Υπάρχει αυτό το ψευδο–πρόβλημα και αυτή η ψευδο–λύση. Το μόνο πρόβλημα – όπως μας λένε τα μαθήματα είναι ότι απλά απομακρυνθήκαμε από το Άγιο Πνεύμα και στραφήκαμε προς το εγώ. Κι έτσι βλέπουμε μόνο αυτό που το εγώ θέλει να βλέπουμε: αυτό που είναι έξω από εμάς. Δεν μας επιτρέπει να κοιτάξουμε εκεί που βρίσκεται το αληθινό πρόβλημα: μέσα μας, μέσα στο νου.
Η μόνη λύση σε όλα μας τα προβλήματα ή σε ό,τι αποκαλούμε «πρόβλημα», είναι να επιστρέψουμε σε εκείνο το σημείο επιλογής μέσα στο νου μας και να επιλέξουμε διαφορετικά. Να διαλέξουμε το Άγιο Πνεύμα για οδηγό μας. Αυτό κάνει το θαύμα. Παίρνει την προσοχή μας από τον κόσμο εκεί έξω και την επαναφέρει μέσα στο νου μας, εκεί που μπορούμε να κάνουμε μιαν άλλη επιλογή. Παίρνει την προσοχή μας από τις έγνοιες και τα προβλήματα του κόσμου, από το σώμα μας και από τα σώματα των  άλλων και μας λέει: « Δεν είναι αυτό το πρόβλημα ∙ το πρόβλημα βρίσκεται μέσα στο νου σου. Κοίταξε μέσα στο νου σου»

«Μόνο η αφοσίωση σου σε αυτό δίνει στο εγώ οποιαδήποτε δύναμη έχει επάνω σου. Έχω μιλήσει για το εγώ σαν να είναι κάτι ξέχωρο, που ενεργεί από μόνο του. Αυτό ήταν απαραίτητο για να σε πείσω ότι δεν μπορείς να το παραμερίσεις  έτσι ανάλαφρα και ξένοιαστα, και ότι πρέπει να συνειδητοποιήσεις πόση από την σκέψη σου κατευθύνεται από το εγώ. Δεν μπορούμε όμως να το αφήσουμε να συνεχίσει έτσι με ασφάλεια, διότι θα θεωρείς τον εαυτό σου ότι βρίσκεται αναγκαστικά σε σύγκρουση όσο είσαι εδώ, ή όσο πιστεύεις ότι είσαι εδώ. Το εγώ δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα κομμάτι του τι πιστεύεις για τον εαυτό σου. Η άλλη σου ζωή συνεχίζεται χωρίς διακοπή, και πάντα ήταν, είναι και θα είναι απόλυτα ανεπηρέαστη από τις προσπάθειές σου να αποσυνδεθείς από αυτή». ~ Κεφάλαιο 4 ~


Δεν υπάρχουν σχόλια: